Just Twins - verhaal

Gesponsorde links

Aanmelden

Overzicht

A B C D E F G H I J K L M
N O P Q R S T U V W X Y
Z 1 2 3 4 5 6 7 8 9 0

Shoutbox

Laat een berichtje achter!

Shout - Box

Introductie

Hallo allemaal!

Ik ben Lesley en ik ben vijftien jaar jong. Ik schrijf al ongeveer een jaar aan dit verhaal. Het is zo ongeveer mijn eerste échte verhaal. Ondertussen is het geheel bijna af, maar toch ben ik bijlange nog niet klaar.
Ik wou eens weten wat de mensen ervan dachten, dus besloot ik om het op internet te plaatsen. Met reacties ben ik altijd héél blij (a). Dit kan via de shoutbox of via mijn e-mailadres - lesleydewilde@live.nl -. Dit is niét mijn msn-adres.
Ik ben grote fan van de Jonas Brothers, One Tree Hill, van nieuwe liedjes op de radio, van languit bankhangen en luieren. Het kan zijn dat je dat allemaal terugvind in mijn verhaal, hoor^^.
Anyway, veel leesplezier.

xx Lesley

Proloog

Twee meisjes. Ooit deelden ze alles met elkaar, vertrouwden ze elkaar alles toe, alsof ze beste vriendinnen waren. Dit waren ze ook, ze hadden immers een speciale band met elkaar. Ook al was de één kwaad en wou de ander haar nooit meer zien; twee tweelingzusjes krijg je zo gauw niet uit elkaar. Die waren met elkaar verbonden, als het ware met een zijdezacht nylontouwtje. Je kon het touwtje in allerlei bochten wringen, je kon er knopen in leggen en het verminken, maar breken zou het nooit. ‘Ooit’ kan veranderen in ‘niet meer’, maar een ‘nooit’ zal het nooit worden, want deze gelukkige tijd is dan wel voorbij, vergeten worden of verdwijnen zal hij nooit.

Hoofdstuk 1 - Maryl

De zomer stond voor de deur.
Maryl hield van het minirokjesseizoen, van de warmte en van de zon, maar met spijt in het hart ook nam ze afstand van de lente. Eindelijk weer buitenkomen na een lange, strenge winter en verwelkomd worden door een waterig zonnetje en kleine bloemetjes die erom schreeuwen geplukt te worden.
Een stapel Ben&Jerry’s in de ijskast voor als de zon weer even wegtrekt en de regenwolken tevoorschijn hopsen, en je zin krijgt om even op de bank te gaan zitten voor een ontspannende filmavond of voor op een vroege zomerdag.
De frisse geuren van de lente deden altijd iets speciaals met Maryl; het maakte dat ze zich vrij van de wereld voelde.
Ze opende het raam en op de vensterbank keek een schattig eenhoornbeeldje haar aan. Al van kinds af aan spaarde ze alles wat met eenhoorns te maken had. Glimlachend keek ze naar buiten. Als reactie daarop kreeg ze een vrolijk gefluit van twee vogeltjes ten antwoord.
Reactie... Zou Pieter al gereageerd hebben?
Maryl bloosde bij die gedachte.
Pieter...
Pieter was nieuw vanaf dit jaar. In september was Maryl samen met Magali en Janni de schoolpoort binnengestapt en ze waren meteen op zoek gegaan naar Stefan en Bryan. Sinds het begin van de middelbare schoolperiode had dit selecte groepje het al uitzonderlijk goed met elkaar kunnen vinden. Het waren soulmates, zij vijf tegen de wereld.
Bij hen kon Maryl altijd terecht als Mandy weer eens tegendraads deed. Ook al hield ze zich sterk op de momenten waarop haar tweelingzus het irritantst was, toch sneed het iedere keer weer ijskoud door haar hart.
Ze hield van Mandy, en ze wist dat het niet anders kon dan dat Mandy haar ook graag zag, maar sinds onbepaalde periode ontkende haar tweelingzus dit en trok ze meer met haar eigen vrienden op dan met Maryl en de rest; tot grote ergernis van hun ouders, want Mandy haar nieuwe vrienden vielen bij hen niet echt in de smaak.
Ze waren... op zijn zachts gezegd... anders.
Maryl zelf kon het niet fantastisch goed met hen vinden, maar ze hadden dan ook geen respect voor haar. Ze zagen haar als een seutje, een tutje... Iemand die niet voor zichzelf kon opkomen... Zou Mandy dát weten...? Waarschijnlijk wel, want zo zag ze haar zelf ook...
Ze schrok van de donkere gedachten in haar hoofd en dacht terug aan Pieter.
Toen Magali, Janni en zijzelf in het begin van dit jaar hun twee jongens gevonden hadden, merkten ze dat Stefan en Bryan daar niet alleen stonden. Tussen hen in stond hij.
"Hey, meisjes! Dit is Pieter!"
Iedereen begroette hem enthousiast en sinds dan, alsof het een ongeschreven of onuitgesproken regel was, was hij één van hen. Hij was steeds meer bij hen te vinden en het voelde aan alsof het altijd al zo geweest was.
Geregeld trakteerde de speelplaats hen op jaloerse blikken van, vooral, meisjes, want Pieter was niet bepaald onknap. Ook Maryl was hier niet ongevoelig voor, maar zij had Pieter altijd gezien als ... Pieter, en niet als een nieuwe potentiële hunk.
Althans, zo was dat ooit. Niet dat Maryl nu de hele dag achter hem aanliep, maar ook zij had gevoelens gekregen voor Pieter. Niet om de reden waarom zovelen op hem vielen, omdat hij knap was, maar om de reden dat hij... Pieter was.
Hij was altijd heel erg lief, en hielp iedereen. Hij stond altijd voor je klaar en als je iets vroeg, zou hij er alles aan doen om dat mogelijk te maken. Hij was een droom. Zo was er bij Maryl een klein vonkje ontstaan, en elke keer ze Pieter nu zag werden er takjes op dat almaar groter wordende vonkje gegooid, tot het vonkje de omvang had die het nu had. Want als ze Pieter nu zag voelde het alsof er in zich een heel kampvuur ontstond.
Maar Maryl was te verlegen om Pieter haar gevoelens te verklaren, en dus was er voorlopig enkel plaats voor vriendschap, en dat was niet altijd even makkelijk. Bovendien wist ze ook niet of Pieter hetzelfde voor haar voelde, en dus voerde Maryl steeds een strijd tegen zichzelf.
Gelukkig had Pieter een netlogaccount, zodat Maryl hem ieder uur van de dag kon zien.
Zou hij mijn nieuwste foto al gezien hebben?
Maryl haastte zich haar kamer uit, en begon één van de twee laptops in de woonkamer te zoeken. Beneden zag ze dat Mandy aan tafel zat met haar zwarte laptop. Maryl glimlachte, klapte de appelblauwzeegroene laptop open, die eigenlijk van haar vader was, maar ze beschouwde hem als de hare, en ging recht tegenover haar tweelingzus zitten.
Ooit leken ze erg op elkaar, maar nu had Mandy haar haar zwart geverfd, met rode plukjes erin, terwijl Maryl nog steeds haar natuurlijke lange, bruine krullen had. Maryl hield van kleurtjes, Mandy droeg zoveel mogelijk zwart.
Een echte gothicgirl of emotrien was Mandy nooit geworden, maar ze probeerde wel een ongevoelige, meedogenloze rockchick te zijn. Dat waren haar eigen woorden, al zou Maryl het eerder omschrijven als een ruwe bolster met een zachte pit. Jammer voor haar, maar Maryl doorzag die ruwe bolster, tot groot ongenoegen van Mandy.
Windows opende en Maryl opende onmiddellijk haar netlogaccount.

Nickname: Maryl__x3
Wachtwoord: ********

Haar blik schoot naar het ‘Logs’-kadertje en zag tot haar vreugde dat daar een ‘twee’ onder stond gemarkeerd. Gretig klikte ze erop, met als gevolg dat ze zich misklikte en op de reclame terechtkwam.
“Maar nee, ik wil helemaal geen iPhone winnen, nu althans niet!” mompelde ze geërgerd.
“Wat?! Een iPhone?! Waar?” schreeuwde Mandy bijna.
“Eén of andere stomme reclame op netlog, ik doe later wel eens mee.” zei Maryl snel en ze klikte de reclame weg.
Eureka, hij heeft me aangesproken!
Eén van haar berichtjes was er eentje van een gastenboekmelding.

'Marylseltje!
Alles goed? Het is eindelijk weekend! WOEHOEW! En ik voel me zo goed!
Lalalalala! Zo gaat dat liedje toch?
Dat was eigenlijk het enige zinvolle (of toch niet?) wat ik je te zeggen had!
Xjes Magalietjee – Je weet wel wie '.

Maryl glimlachte. Magali was één van de gekste mensen die ze ooit ontmoet had en met haar erbij kon je altijd lachen. Ze voegde achter zowat elke naam het achtervoegsel 'seltje' of iets in die aard, omdat het volgens haar schattig klonk.
Niets van Pieter...?
Nerveus opende ze de tweede melding en haar hart sprong op.
Pieter_en_u_bent? schreef een reactie op je foto.
Ze klikte erop en begon te lezen.

'Heey Maryl! Alles oké daar? Mooie foto, hoor! Het is weekend en Pieter voelt zich goed! Mijn meesterlijke hond heeft op aanvraag m’n huiswerk opgevreten. Zal ik hem eens naar jouw sturen? Xx. Pieterrrrrr'.

Snel klikte Maryl netlog weg en klapte de laptop weer dicht – mét een gelukzalig gevoel. Pieter vond haar foto's mooi én had de moeite genomen erop te reageren...
Kon deze dag zelfs nog beter?

Hoofdstuk 2 - Mandy

Hoe haalde ze het in haar hoofd om eerst wat anders te gaan doen dan kans te maken op het allernieuwste van het nieuwste: een iPhone!
Geërgerd rolde Mandy met haar ogen en verwachtte een koele blik van Maryl terug te krijgen, maar die leek wel of er een engel een stukje stront in haar oog had gedropt, en ze het nog leuk vond ook.
"Halowa! Aarde aan jou!" spotte Mandy en ze keek haar zus aan. "Sinds wanneer ben jij zo geïnteresseerd in mij?" vroeg Maryl vrolijk.
'Sinds dat jij nu gaat meedoen om die iPhone voor mij te winnen, jij hoeft hem toch niet!' zei Mandy poeslief met smekende ogen.
Even keken de twee tweelingzusjes elkaar aan.
Mandy keek recht in de bruine ogen van Maryl die precies dezelfden waren als die van haar. En dat was nu net wat Mandy haatte. Ze wou niet de druppel water zijn uit de emmer van Maryl, ze wou gewoon Mandy zijn, zonder dat iemand steeds citeerde dat ze er zo snoezig uitzagen in hun roze jurkje terwijl ze 'Hocuspocus... Iedereen kan toveren!' zongen.
Blijkbaar kreeg ze een wraakzuchtige blik in haar ogen want Maryl keek haar vragend aan. Gelukkig had Mandy het één en ander veranderd aan zichzelf, zodat de tijd van de ‘snoezige’ K3-pakjes voorgoed verleden tijd was. Haar bruine krullen waren in een moderne bob-coupe geknipt en ze had rode meches doorheen haar stijle, zwarte haar geverfd. Haar moeder was ziedend geweest toen ze ermee thuiskwam, en Maryl had ze ontweken. Het was haar eerste echte verandering, en ook al maakte ze zichzelf wijs dat het kwam doordat ze Maryl een stom wicht vond, diep in haar hart wist ze dat het kwam doordat ze de blik in Maryls ogen niet kon verdragen.
Mandy verschoof haar zwarte bollenarmband en keek Maryl liefjes aan.
'Ik zei niet dat ik die iPhone niet moest, wel dat ik andere dingen te doen had.' knipoogde Maryl en Mandy haalde haar schouders op.
'Dan niet...'
Mandy schoof haar stoel onder tafel en ging naar boven.
'Binnen een uurtje eten we, Mandy!' riep haar moeder haar toe. Mandy ging terug naar beneden, schonk haar moeder een kort knikje en ging weer de trap op. Ze ging haar eigen kamer binnen, waar het koeler was dan in het hele huis, waar het zonnestralen verboden werd binnen te komen gluren en vooral; waar zij zich thuis voelde. Mandy was geen gothic of emo, zoals de meesten haar omschreven. Ze hoorde niet echt in een bepaald hokje thuis, ze probeerde het hokje te zijn voor iedereen die niet in één bepaald hokje paste. Ze probeerde gewoon zichzelf te zijn, en als sommigen dat niet wilden aanvaarden, was dat hun probleem, en niet dat van Mandy.
Zij was Mandy, en dat moest niemand zomaar veranderen. Dat was wat ze tegen de wereld schreeuwde, maar diep vanbinnen raakte het haar wel als anderen iets negatiefs over haar zeiden, als anderen haar uitmaakten, diep vanbinnen wou ze het dan uitschreeuwen.
Mandy haalde een vuil notitieboekje van in een lade vandaan. Het was een soort dagboek, maar zo noemde ze het niet. Een dagboek had ze niet nodig, ze moest niets neerpennen, dat was meer iets voor Maryl, die was altijd de creatiefste geweest. En toch was het in wezen een dagboek, een boekje waarin ze haar verlangens, haar mening en haar gevoelens blootgaf.
Noem het hoe je wil, maar voor Mandy was het soms een grote troost.

I love walking in the rain, ‘cause you can’t see I’m crying.

Mandy grinnikte keek even naar haar favoriete quote, maar werd in haar gedachtegang gestoord door een vreemd getik op haarvensterraam.
Waarschijnlijk één van die pokkekraaien...
Die teisterden al een tijdje de stad, en niemand wist van waar ze zo plotseling kwamen. Het leek wel Harry Potter, alleen vlogen hier geen uilen met brieven in hun snavels rond.
Maar toen het getik bleef aanhouden en Mandy er zelfs even een wijsje in herkende, ging ze toch even naar het raam. Ze schoof het gordijn opzij en zag Saskia aan de dakpijp hangen.
"Eindelijk! Je weet toch dat je moeder niet graag heeft dat ik haar brave dochtertje opstook, ik durfde echt niet meer langs de voordeur naar binnen na die ellenlange preek van je moeder vorige keer, hoor!" zaagde Saskia.
Mandy grijnsde en besefte dat Saskia gelijk had. Haar moeder was echt onredelijk geweest. Mocht ze haar eigen vriendinnen dan al niet meer kiezen?
Ze had Saskia leren kennen op school. Meteen had ze gezien dat Saskia ook een buitenbeentje was, niet zoals al die andere spring-in-‘t-veldjes of huppelkutjes of zelfs mini-kopieën van de vrolijkheid van haar bloedeigen zus. Mandy had er vanaf het begin een hekel aan gehad, en als snel bleek dat Saskia dezelfde mening deelde. Vanaf de volgende dag waren ze vaak samen te vinden geweest.
"Wat doe je hier?" vroeg Mandy nieuwsgierig.
"Oh,... Iets nieuw tonen." zei Saskia luchtig.
Ze haalde de nieuwste CD van Fall Out Boy boven waar het prijskaartje nog aanhing.
"Wow! Super! Maar hoe ben je daar aan geraakt, heb je nu al geld gevonden? Heb je ’n baantje? Deze CD kost fortuinen!"
"Niet als je ‘m simpelweg niet betaald..."
Mandy keek Saskia ongelovig aan, waarop die met haar ogen rolde.
"Komaan, ben je daar echt zo verbaasd van? Af en toe eens wat stelen kan toch geen kwaad! Doe jij dat nooit?"
Mandy schudde van neen en zei: "Maar als je gesnapt wordt?"
Saskia antwoordde simpelweg: "Ik word niet gesnapt. Maar ga het nu niet van de daken schreeuwen, hé! Ik ben geen crimineel, dat zijn die mensen die alles zo duur maken en vervolgens alles in eigen zak steken..."
Mandy lachte en antwoordde:"Zullen we ‘m beluisteren?"
Zo ken ik je weer." glimlachte Saskia blij en ze overhandigde de CD aan Mandy.

Hoofdstuk 3 - Maryl

Maryl's goede humeur verdween niet, maar werd toch al danig op de proef gesteld die middag. Het was dan wel weekend, maar dat betekende niet dat je niet een beetje moest studeren.
Volgens de leerkrachten zelf waren ze heel erg begripvol geweest, want de meesten hadden niets opgegeven, zodat ze op alle gemak konden studeren voor de nakende examens.
Ook al had Maryl hier geen zin in, ze wist dat als ze er niet eens aan zou beginnen, de examens zouden uitdraaien op een regelrecht fiasco. Soms wou Maryl dat ze meer op Mandy leek, die kon dingen onthouden als ze er de dag op voorhand aan begon, maar als Maryl dat zou riskeren zou ze de volgende dag op een regelrechte onvoldoende afstevenen. En daar had ze nu eens net geen zin in.
Ongeïnteresseerd boog Maryl zich over haar boek van biologie en probeerde één van de vele proefjes in haar hoofd te stampen.

Een uurtje later werd ze opgeschrikt door een geluid vlakbij haar slaapkamer. Een muziekje ofzo. Ze probeerde zich weer te concentreren op haar biologieboek, maar het leek wel of de muziek harder werd.
Foert... Het moest maar zo saai niet zijn!
Maryl sloot haar biologieboek en nieuwsgierig als ze was ging ze op de oorzaak van de muziek af: de kamer van Mandy.
Ze klopte, maar zoals ze al verwacht had, hoorde niemand haar verzoekje om binnen te mogen, dus ze opende gewoon de deur.
"Oh, hey, Saskia" mompelde ze.
"Hey, Maryl! Wat doe je hier? We proberen ons een beetje te concentreren en gewoon naar muziek luisteren. Wij hebben wel wat anders te doen dan onze nagels fluo-groen te lakken en ondertussen een beetje wiskunde te leren!" zei Saskia vijandig.
Maryl keek haar schaapachtig aan en zei: "Eigenlijk wou ik gewoon weten wie zulk lawaai maakte terwijl ik mijn biologie-examen aan het voorbereiden was."
3Hebben jullie trouwens geen examens?" snoof Maryl.
Maryl was eerst niet van plan om een opmerking te maken over de muziek, ze kon even goed in de woonkamer gaan zitten met haar biologie, maar nu Saskia weer eens zo deed vanaf de eerste seconde dat Maryl binnenstormde...
Saskia was onuitstaanbaar, en haatte Maryl vanaf de eerste seconde waarin Mandy hen aan elkaar voorgesteld had, om onvoorspelbare redenen.
Saskia droeg veel zwart met van die olifantenriemen, buttons en veiligheidsspelden. Mandy leek een beetje naar haar op te kijken, en liet zich vaak meeslepen door haar.
Maryl háátte Saskia, maar dat was haar eigen schuld, vond ze. Maryl keek schouderophalend naar de CD-hoes die op Mandy’s bed lag. Tussen de schoenen, een oude riem waar ze geen afstand van kon doen, ook al had ze er al erg veel gaatjes bij moeten priemen, snoeppapiertjes, de kussens en een boekje – een dagboek? – lag de nieuwste CD van Fall Out Boy, die nu afspeelde.
Mandy volgde haar blik en zei: "Ik weet het, niet echt joúw smaak, maar ik zet het wel wat zachter."
Ze wees uitdrukkelijk met haar ogen naar de deur en Maryl wees op haar beurt naar de volumeknop van de radio.
Ze haatte Fall Out Boy niet echt, sommige liedjes vond ze zelfs nog wel meevallen en het was nu ook weer niet dat Pete Wentz zo lelijk was, maar het was inderdaad, zoals Mandy al opmerkte, haar smaak niet en ze snapte niet wat iedereen zo speciaal vond aan de groep.
Zij hield meer van drie broertjes.
The Jonas Brothers... Nick was zó schattig met zijn ganse krullenkopje en ze hield van hun muziek. Het hielp haar te ontspannen en ze vond het tof dat ze zoveel soorten muziek maakten. Je kon erop uit de bol gaan, maar ook hun rustige liedjes waren ongelooflijk mooi.
Mandy draaide de volumeknop tot op een normaal niveau, Saskia rolde ontzet met haar ogen en Maryl stapte zelfingenomen de kamer uit.
Zin om zich op haar biologie te storten, had Maryl allang niet meer, dus ging ze om andere redenen haar slaapkamer binnen. Maryl nam de CD ‘A little bit longer’ van de Jonas Brothers uit haar CD-speler en sloop zachtjes de trap af. Haar moeder sliep nog – dacht ze toch, aangezien die de vorige avond maar laat thuisgekomen was.
Ze stopte de CD in de grote veel-geld-gekost-uitziende radiokast met zijn ouderwetse platen, en enkele CD’s. Die mocht ze eigenlijk niet gebruiken, maar aangezien haar vader op zakenreis was en haar moeder een (schoonheids?)slaapje deed, dacht ze wel dat het geen kwaad kon.
Op zo’n grote radiokast kon je de muziek veel beter horen en waren de klanken veel mooier. Even later stroomde de muziek uit de geluidsboxen op een luid volume, terwijl Maryl even op een comfortabele, bruine sofa ging liggen chillen.
Langzaam vielen haar ogen toe en sijpelde de muziek haar oren binnen, zodat ze de tekst niet meer hoorde of begreep, maar haar onderbewustzijn de muziek wel nog kon voelen.
De kracht van muziek...
Die kon je opmonteren of net droevig stemmen, door een simpele klank, melodie of tekst, en zelfs als je niet intensief luisterde, hoorde en voelde je het toch nog.
Prachtig toch?!

"Maryyyyyyyyl!" schreeuwde een schrille stem die blijkbaar ontwaakt was uit haar schoonheidsslaapje en Maryl opende haar ogen, knipperend door het felle licht. De zon scheen alweer hoog aan de hemel, wat betekende dat ze hier dus een tijdje had liggen slapen.
Het eerste wat ze zag, waren twee paar roze pluissloffen en twee komkommerschijfjes halverwege haar moeders gezicht, die blijkbaar van haar ogen gevallen waren.
"Zet die rotzooi eens wat stiller, nu ik beneden ben," gebood haar moeder," En ik dacht trouwens dat papa je duidelijk had gemaakt dat dit zíjn radiokast is! God, als hier krassen opkomen..."
Gehoorzamend draaide Maryl de volumeknop wat meer naar de nul-knop toe.
Haar moeder glimlachte nu en zei: "Goedemorgen, schat."
Maryl knikte, wreef slaperig in haar ogen en ging terug liggen. Maar nu ze eenmaal wakker was, kon ze niet meer in doezelen, dus ze hees zich overeind naar haar laptop.
Ze opende haar mailboxaccount en haar vingertoppen gleden zeer snel over de groene knopjes met blauwe lettertjes.
Ze hield van de zachte schijfjes bij draagbare computers en ze hield ervan om ze in te drukken en weer los te laten, het ene vakje na het andere intypen, met de snelheid alsof je leven ervan afhing.
Het hielp haar af en toe zelfs om te relaxen. Dan opende ze Word en begon zomaar wat onzin neer te typen om het vervolgens weer te wissen en te verwijderen.
Ze opende een nieuw e-mailbericht en begon.

Aan: Stefan_ladiedadiedoe@hotmail.com
Van: Marylebellekee_x3@hotmail.com
Onderwerp: Lalalala-Spam#12
Tijdstip: 12u13min22sec

Lalalala, hallo Stefje :) !
Alles goed met jou? Als je liever iets nuttig leest, moet je nu zeker stoppen met lezen, want GEFELICITEERD!
Dit is uw welverdiende 12e spammail!
Vraag je je nu ook hopeloos af wanneer ik ooit stop en of ik dat ooit doe?!

Xx. Maryl
PS: SPAMSPAMSPAMSPAMSPAMSPAMSPAMSPAMSPAMSPAM SPAMSPAMSPAMSPAMSPAMSPAMSPAMSPAMSPAMSPAM SPAMSPAMSPAMSPAMSPAMSPAMSPAMSPAMSPAMSPAM SPAMSPAMSPAMSPAMSPAMSPAMSPAMSPAMSPAMSPAM!

Maryl grijnsde en klikte op ‘verzenden’. Sinds Stefan enkele weken geleden gebeld had naar haar uit naam van een leraar die haar probeerde te versieren, stuurde ze hem plaagspammailtjes. Telkens ze die leraar tegenkwam, proestte ze het uit, en dat had haar al veel rare blikken opgeleverd. En strafwerk.
Gelukkig gaf die leerkracht haar enkel twee uurtjes Duits per week, dus zo vaak moest ze zich niet inhouden om niet de slappe lach te krijgen.
"Wat is er zo grappig?!" had meneer met de lederhösen vorige les woedend gevraagd en Maryl moest er alleen maar nog meer door lachen.
Janni had het achteraf verteld aan Stefan en die had het niet meer.
Opeens maakte haar iBuddy naast haar het teken dat ze mails gekregen had.

Aan: Marylebellekee_x3@hotmail.com; Pietrrrr@hotmail.com; Stefan_ladiedadiedadiedoe@hotmail.com; Janipanii@hotmail.com; B.ryan@hotmail.com
Van: Magalietjee@hotmail.com
Onderwerp: Parrrrrtiee!
Tijdstip: 12u22min09sec

Halowa fuifbeestjes!
Psst! Na de examens is het vakantie!
Echo: Neen? Echt!?
En ik heb zin om te feesten!
Spreken we af bij Maryl thuis (of zijn je ouders thuis?) en dan zien we wel wat we nog gaan uitsteken. Het begin van de vakantie moet immers gevierd worden, en de nacht is jong...
Dresscode: Dûh... Allemaal een Bumba-outfit en roze pruik, of zo. Nee, niet dus. Aangezien ik zin heb in een fuif, zie je maar wat je aandoet ;).
Goed idee?
Ga maar allemaal weer studeren, want ik voel me enorm schuldig nu ik jullie blokbeestjes vijf minuten van hun werk heb afgehouden (en bij Stefan zelfs het dubbele, aangezien die niet kan lezen 8D).
Echo: Sorry Stefje .
Xx. Magaliee

Maryl grijnsde. Magali was zo iemand die steeds het iniatief nam en plezier was altijd verzekerd – zeker als ook Pieter in de buurt was!
Maryl besloot niets terug te sturen en Magali’s raad op te volgen en zich op haar biologie te storten.
"Maryl! We eten dadelijk. En studeer liever wat in plaats van voor dat verdomde ding te zitten!" riep haar moeder, alsof ze haar gedachten kon lezen.
Maryl klikte gauw haar mails weg en klapte de laptop haastig toe. Na het eten zou ze beginnen met studeren. Ze moést slagen, anders zou dat een enorme domper op de feestvreugde zetten op het feestje waar ze nu al veel zin in had.

Hoofdstuk 4 - Mandy

Het studeren zelf verliep moeizaam en ongelooflijk traag, maar de periode daarrond verrassend snel. Zo snel zelfs dat Mandy Saskia had uitgenodigd op woensdagnamiddag. Ze hadden er beiden net het vak economie opzitten en de volgende dag hadden ze toch maar Nederlands. Mandy vond dat vak altijd nogal simpel, en ze deed er niet veel voor, aangezien het merendeel van hun punten voor dat vak afhing van de permanente evaluatie in de loop van het schooljaar.
“Ook al is die invaller van economie best knap, ik vermoord hem als hij volgend examen nog zoveel oefeningen vraagt.” blies Saskia.
“Haha, ja inderdaad. Weet je al wat we gaan doen na de examens?”
“Ná de examens?! Laat ons die nu maar eens eerst levend en wel doorkomen, zeker nu wiskunde eraan zit te komen!” zuchtte Saskia chagrijnig.
“En als we nu eens afspreken met Laurien en Jared?” stelde Mandy voor, terwijl ze een rode pluk haar uit haar ogen veegde. Mandy en Saskia trokken vaak op met Laurien en Jared op school, wat rondhangen en als het even meezat had Jared een bacardi breezer mee? Iedereen deed daar altijd zo moeilijk over, maar Jared leek er erg gemakkelijk aan te komen, en Mandy zocht er dan ook niet al te veel achter. Betrapt waren ze nog nooit.
Niet dat Mandy elke dag dronken onder de les zat, want daar was ze zelf tegen, maar af en toe een druppeltje kon toch geen kwaad?
Dat was veel lekkerder dan al dat gratis water en fruitsap op school.
“Hmmm... Om wat te doen?” vroeg Saskia niet echt bijster enthousiast.
“Gewoon... We kunnen wat gezellig gaan doen. “Spin the Bottle” met nog wat mensen van school ofzo, zoals met Nieuwjaar, haha. En daarna een stapje in de wereld zetten. Het is wel het begin van twee maanden vakantie, hé! Twee maanden niets doen. Helemaal niets, behalve uitslapen, feestjes en weer uitslapen!” zei Mandy overtuigend. Ze wierp een blik op de enige foto van haarzelf en haar tweelingzus in deze kamer – gelukkig geen kinderfoto!
In dat opzicht leek ze wel een beetje op Maryl, ze waren beiden erg impulsief en moesten altijd hun zin doordrijven. Dat was altijd erg moeilijk geweest voor hun ouders, toen ze allebei dezelfde barbiepop wouden, allebei dezelfde driewieler en vooral toen ze opgroeiden tot tieners. Het gekrijs en gehuil verminderde – gelukkig – met de jaren.
Mandy was nog iets onzekerder en gaf sneller toe dan Maryl, maar diep vanbinnen zou ze altijd vinden dat haar idee het beste was.
Ze zag Saskia grijnzen.
“Blij dat je eindelijk van die kleffe zus van je af bent? Maar nu je het zegt … De vorige keer was 'Spin the Bottle' wel geslaagd” glimlachte ze en Mandy zag dat haar gedachten bij afgelopen kerstvakantie waren.
Toen had ze Jens – een knapperd uit het café waar ze Oud en Nieuw hadden gevierd – tijdens het onstuimige spelletje gekust en ze had nu nog steeds een relatie met hem.
Mandy had er ook gekust, maar ze had er geen vast vriendje aan overgehouden. Ze hield van de liefde, maar was meer een vrij en flirterig type, dus dat vond ze niet zo erg.
Vaak vergeleek ze zichzelf met een vlinder, maar wel een iets minder kleurrijk exemplaar dan de gewoonlijke uit kleurboek gestapte figuurtjes.
“Zullen we hen vragen?” vroeg Mandy weer impulsief en ze sprong al recht, “Dan hebben we tenminste al wat te doen, behalve eindeloos te zitten bestuderen hoe je teksten ontleed en ze vervolgens moet schematiseren. Dat doe ik vanavond wel, als je het niet erg vindt. Ik bedoel... Néderlands...”
Ze rolde met haar ogen.
“En ik studeer toch voor élk vak pas 's avonds. Als ik er al aan begint, want gisteren was er zoooo'n goede film op tv, niet gekeken?”
Mandy negeerde haar vriendin en trok haar recht. Als Saskia begon over films – en dan vooral over goéde films – kon het nog eeuwen duren voor ze vertrokken, en dat wou ze vermijden.
Ze renden de bus op, waar ze buiten adem na enkele haltes weer uitstapten, bijna nét voor het huis van Laurien. Dat was altijd een voordeel als je bij haar wou langsgaan en leefde onder het motto “Liever lui dan moe”, net zoals Mandy.
Saskia belde aan en Mandy keek haar even aan.
“Hopelijk is ze thuis, want het is goed weer én een woensdagnamiddag...-” begon Mandy, maar toen opende Laurien de deur al.
Of ze had dus nog niet naar buiten gekeken, of ze was Nederlands aan het leren. Mandy persoonlijk vond het nogal irritant als de zon heel de dag hoog aan de hemel scheen, maar Laurien leek dan net helemaal in haar nopjes.
Raar eigenlijk, terwijl ze toch allemaal dezelfde huid hadden met allemaal dezelfde huidcellen daaronder. Had ze dat maar eerder bedacht, toen de leerkracht biologie op het examen naar de definitie van huidcellen vroeg.
Het was alleszins beter geweest dan niets.
“Hallo, kom erin!” verwelkomde Laurien hen en Mandy en Saskia deden een stapje naar voren. De zon brandde nog steeds op haar rug en ze was maar wat blij toen Laurien de deur sloot en hen voorging naar haar kamer, doorheen de koele gang. Lang leve airconditioning.
In de hal hingen veel jassen aan de kapstok; meneer en mevrouw van Nieuwenbroexe hadden vier kinderen en die kinderen kochten allemaal nogal veel kledij – aangezien het vier dochters waren. Dat was iets wat Lauriens vader zich dikwijls bekloeg.
Toen Mandy en Saskia Lauriens kamer inkwamen, viel Mandy al meteen iets verbazingwekkends op.
Op de muur hingen overal pagina's Nederlands.
“Niet dat ik ze al echt bekeken heb, hoor, maar ik verplicht mezelf hier te blijven, en aangezien er dan niet veel meer is om naar te kijken, moet ik wel leren.” verduidelijkte ze met een gebaar op de losse papieren en duimspijkers op haar bed.
“Zeg.. Laure, geen zin om na de examens iets uit te steken met Jared? Een oude traditie die voortgezet wordt?”
Laurien knikte en zei enthousiast: “Ja, lijkt me leuk! Maar zeg, Mandy... Jouw huis is imméns! Kunnen we daar geen feestje houden?”
“Mijn ouders zijn waarschijnlijk thuis, en dan zijn we met iets teveel om te kaarten. Zeker als Maryl ook thuis is..”
Laurien en Saskia keken elkaar vies aan toen Mandy Maryls naam vernoemde.
“Dan niet... Jammer!” zei Laurien daarna teleurgesteld. Laurien kon het ene moment zo enthousiast zijn, en het moment daarop weer immens teleurgesteld. Mandy haatte het om haar vrienden – de enigen die haar echt begrepen – dat aan te doen, en zei: “Heel misschien zijn mijn ouders wel weg, en dan krijg ik Maryl het huis ook wel uit.”
“Ik doe een schietgebedje.” zei Laurien schouderophalend, duidelijk niet voldoende overtuigd.
Mandy lachte flauw en keek even op de grote kleerkast van Laurien met een digitale klokwekker in gegraveerd.
“Wow, is het al zo laat Ik ga beter naar huis, voor mijn ma mijn kamer binnengestormd komt en ziet dat ik niet zit te studeren. Sas, blijf je nog even, of neem je de bus nog een halte mee?”
“Ja, ik ben ook weg. Laure, sms jij Jared nog voor na de examens, ik heb geen beltegoed meer.” vroeg Saskia.
“Wééral niet?” zuchtte Laurien.
Saskia stak even haar tong uit en riep “Ciao!” toen zij en Mandy de deur achter zich dichtsloegen.
Een kwartiertje later nam Saskia al afscheid van Mandy, die alleen verderging.
In gedachten verzonken stapte Mandy de bus af en bedacht ze dat ze ook ergens konden gaan vieren in een of ander jeugdhuis, waar ze niet al te streng deden over alcochol en een hele avond lief konden knikken en drinken op andermans kosten.
Verschillende mogelijkheden aflopend, botste ze plots tegen iemand op.
Bijna wou ze uitvliegen, maar net op tijd hief ze haar hoofd op en snoerde ze zichzelf de mond.
“Heeey, Pieter!” zei ze overdreven glimlachend. Pieter was totaal haar type niet, en toch voelde ze zich aangetrokken tot hem, wat ze zelf niet kon uitleggen.
Hij trok een gezicht alsof hij haar ergens probeerde te plaatsen, maar nog niet helemaal juist wist waar. Ze keek hem in zijn bruine ogen en had veel zin om een stapje dichterbij te zetten. “Mandy,” hielp ze hem.
“Oh, ja! Nu weet ik het weer. Maryl's zus, is het niet? Nu ik wat verder kijk, zie ik inderdaad dat jullie op elkaar lijken.” zei hij blij, alsof hij trots op zichzelf was omdat hij het zich kon herinneren. Mandy's gezicht betrok. “Tja, dat probeer ik eigenlijk te vermijden..”
Pieter fronste. “Waarom dan? Ik bedoel, je hebt toch niets nodig om jezelf te veranderen, jullie zijn niet lelijk, ofzo, hé.”
“En nu vind je me wel lelijk, ofzo?” pruilde Mandy.
Pieter kleurde en zei: “Dat bedoel ik niet...”
Pieter schaamde zich niet snel, maar dit gesprek ging daar toch redelijk de goede richting voor uit. Mandy haalde haar schouders op en antwoordde: “Ik wil me onderscheiden van de rest, en dan vooral van Maryl..”
“Dat kan ik begrijpen, maar ik moet nu naar huis. Ik weet niet wat jij morgen hebt, maar ik zit met Latijn.” blies hij.
“Succes dan maar, ik heb maar Nederlands!”
“Jij ook dan, maar.” lachte hij en hij keerde haar de rug toe. Mandy staarde hem nog even na. Pieter was niet degene die ze écht écht leuk vond, hij was meer een flirtobject om haar zwarte vlindervleugels op uitte spreiden.
Degene die haar hart echt sneller liet slaan, was echter al bezet. En wel door één van haar beste vriendinnen... In de buurt stonden ze al gauw bekend als hét koppel.
Jared... en Laurien!

Hoofdstuk 5 - Maryl

Maryl zat aan de eettafel met een half oog haar mail te openen, met een half oog haar Engels te herhalen en met een volledige mond haar loops-ontbijtgranen op te eten. Ze mochten dan wel ontbijtgranen heten, zij at ze de hele dag door.
Zeker in combinatie met een vak als Engels kon ze de ronde, geel-gouden ringetjes opeten zonder melk op de tafel te verspillen. Ze droeg die taal op handen, misschien wel omdat ze geboren was in Londen en het dan ook de eerste taal was die ze gehoord had.
Die examens waren nooit erg moeilijk en dus had ze er niet al teveel aandacht aan besteed.
“Och, daar is mevrouw eindelijk! Dat laat zich van de hele dag niet zien en morgen heb je examens, wacht maar op je rapport, want als-”
Mandy was dus gearriveerd, aan de hysterische toon van haar moeder te horen.
Maryl concentreerde zich terug op haar mailbox en op haar ontbijtgranen, maar werd daaruit opgeschrikt toen haar moeder ook haar dringend aankeek.
“Nu jullie er toch allebei zijn... Je vader en ik moeten naar Istanbul voor de zaak.”
Maryl zag Mandy's gelaatsuitdrukking veranderen van 'geïrriteerd' naar 'mogelijkheid zien in'. Maryl vroeg gespannen wanneer en ze wist gewoon dat Mandy net hetzelfde had willen doen.
“Net na jullie examen op het einde van de week. Ik weet dat ik er niet zal zijn als jullie je uitslag krijgen, maar ik en je papa kunnen er echt niet onderuit en we bellen wel.”
Na deze woorden ging ze de keuken in om de hoofdschotel op te dienen. Hun moeder had niet beseft dat haar dochters echt niet treurig zouden zitten wachten voor mammie en pappie hun rapport zouden bekijken en het te handtekenen.
“Ik ben eerst! Het huis is voor mij en ik organiseer een feeeestje!” riep de tweeling strijdlustig in koor.
“Dat zullen we nog wel eens zien, Mar!” zei Mandy koel.
“Mam, ik heb geen honger.” riep ze daarna nog naar de keuken. Waarom moest Mandy nou zo vijandig doen, Maryl had het helemaal niet slecht bedoeld... Maar goed, als ze absoluut wou dwarsliggen, kon Maryl dat ook.
Ze werd dan wel door iedereen als de brave van de twee gezien, ze was niet van plan zich zomaar aan de kant te laten schuiven. Als Mandy hier wou feesten was dat ook goed, maar dan zou ze haar en haar vrienden er zonder morren bij moeten nemen. Het huis was groot genoeg.
Maryl's gedachten vlogen vergenoegd naar hun vorig feestje voor Oud en Nieuw.
Eerst was ze tot de vooravond begon wat gaan eten met Pieter, Janni, Magali, Stef. Later vergezelden Kyra, de vriendin van Stef, en Jasper, de vriend van Magali, hen en waren ze afgezakt naar een oudejaarsfeestje in de buurt. Na het aftellen was het plezier er een beetje af geweest en iedereen besloot nog wat te gaan drinken bij Maryl. Die was echter stomverbaasd toen ze een briefje op de salontafel vond.

“Lieve Maryl, Mandy. Papa en ik zijn bij Marc en Isabelle gaan vieren. Gelukkig Nieuwjaar!”

Mandy was nog niet thuis en snel had Maryl met Pieter, Janni, Magali, Stef, Jasper, Kyra en een select groepje dat steeds groter werd nog een feestje gebouwd. Toen haar ouders uiteindelijk thuiskwamen, waren ze te tipsy om er wat van te zeggen en toen ze de volgende ochtend wakker werden, hadden ze te veel hoofdpijn om er wat van te zeggen. Het was een van de enige keren dat Maryl haar ouders echt dronken had gezien.
Een glimlach verscheen op Maryl's gezicht toen ze hieraan terugdacht. Haar moeder kwam ondertussen binnen met rijst met kip-curry en ook haar vader legde de krant weg om aan tafel te komen.
“En Mandy?” vroeg haar vader met een brok kip in zijn mond.
“Geen honger.” zei Maryl luchtig, al wist ze dat Mandy waarschijnlijk nog wat voor haar examen wou leren.
Waar is de tijd gebleven dat ik nog precies wist welk examen ze de volgende dag had...

Enkele dagen verstreken en Maryl zat op haar kamer voor haar laatste examen geschiedenisfeitjes en fysica in haar hoofd te stampen.
Wat een combinatie...
Maryl zuchtte en legde haar pen neer. Eerst moest ze weten hoe het nu zat met Mandy. Of liever gezegd; Wat was die van plan op vrijdagavond?
Ze nam de overstaande kamer, waarop een grote lichtgevende doodskop stond geplakt, en stormde binnen. Mandy zat op haar bed met een cursus en schrijfgerei en keek haar geïrriteerd aan. “Het gaat over vrijdagavond...” viel Maryl gauw met de deur in huis, afgeschrikt door de duidelijke irritatie die op het gezicht van haar tweelingzus was af te lezen.
Mandy zuchtte en keek op.
“Als we nu allebei mensen uitnodigen.”
Maryl keek haar verrast aan. Dit was het antwoord waar ze op gehoopt had, maar ze had nooit gedacht dat Mandy daar ook effectief mee akkoord zou gaan.
Blijkbaar viel het enthousiasme en de opluchting van haar gezicht af te lezen, want Mandy ging weer verder met schrijven.
“Wat heb je morgen?” voegde ze er nog luchtig aan toe.
“Fysica en chemie.” antwoordde Mandy verveeld, pulkend aan een klein gommetje dat op haar bed lag. Maryl knikte en draaide zich om.
“En jij?” hoorde ze aarzelend achter zich. Maryl antwoordde glimlachend en ging toen de kamer uit. Ze klapte zuchtend een boek open, wetend dat het het laatste was. Het laatste vóór een hele zomervakantie, een vakantie die twee maanden duurde, vol plezier, zon, ijs, én Pieter in zwembroek op een van de vele uitstapjes die ze hopelijk zouden maken.
De rest van de dag probeerde ze zich allerhande dingen wijs te maken – van de Slag van Waterloo tot Napoleon, hopend dat het geen uren meer zou duren.

Hoofdstuk 6 - Mandy

Mandy keek naar de deur, die zonet door haar tweelingzus was dichtgeslagen. Door verstomming geslagen. Verbijsterd.
Dit was de eerste keer sinds lange tijd dat ze met Maryl gesproken had over zoiets normaal als school zonder geroep, getier en geruzie. Het waren dan maar een paar woorden, in haar ogen was dat al heel wat. Het was altijd wel het middelbare-school cliché geweest. Iedereen dacht altijd dat we aan het 'ik-word-ouder-dus-we-groeien-uit-elkaar'-syndroom leden.
Natuurlijk was het dat, maar ook wel meer. Maryl had het nooit kunnen verdragen dat Thomas destijds voor Mandy had gekozen. Maryl vond Thomas leuk, maar ze was anders dan Mandy. Mandy ging direct op haar doel af, Maryl onrechtstreeks. Het was nooit lang blijven duren tussen haar en Thomas, ze waren te verschillend en beide eigenlijk ook nog te jong voor een serieuze relatie. En zo voelde Mandy zich eigenlijk nog steeds. Maryl was ervan overtuigd geweest dat Mandy hem van haar 'afgenomen' had om haar te pesten, zeker nadat het zo snel uit was geraakt. Ze had het niet echt kunnen verkroppen, en in die tijd was Mandy zelf ook gaan veranderen. Nieuwe vrienden, zelfs een beetje een nieuw leven.
De altijd vergevingsgezinde Maryl was al bij al niet zo erg lang boos gebleven, maar tegen die tijd was Mandy er zelf van overtuigd dat Maryl veel te obsessief was, waarop Maryl haar verweet dat ze veranderd was. Het was alsof je vuur met nog meer vuur probeerde te bestrijden. Er kwam geen einde aan de strijd.
Mandy haalde haar schouders even op en boog zich weer over haar fysica.
'Dit is erger dan wiskunde en economie samen...' blies ze.

De klok tikte verder, gelijkmatig met het oude, zwarte, leren polsexemplaar waar een klein nepdiamantje aan geplakt was, van Mandy.
“Nog...”
Mandy keek meneer Van Jassen furieus aan. Hij stond dan wel niet zo tegen haar te zeuren, ze kon niet nadenken als zo'n irritant stemmetje telkens haar gedachten in de war bracht. Ze schreef toch nog een laatste, hopelijk correcte beduidende cijfer neer op haar examen.
“Oh nee... Wat sarcastisch van mij! Er is geen 'nog' meer, het is nu tijd om af te geven.” grijnsde de sadistische leerkracht Frans.
“En dan bedoel ik echt wel nú!” schreeuwde hij bijna tegen het meisje naast Mandy dat nog verwoed aan het schrijven was. Mandy vouwde haar examen goed, fatsoeneerde het papier rond het nietje en gaf haastig af.
“Saaaaaaaas!” schreeuwde ze uitbundig toen ze even later het schoolgebouw uitstapte.
“Ik weet heeeeet!” schreeuwde ook die. Laurien en Jared stapten ook – innig knuffelend, zoals Mandy opmerkte, met een steek door haar maag – op hen af.
“Zeg, ik heb goed nieuws. Morgen worden jullie dan uiteindelijk toch allemaal verwacht bij mij thuis.”
“Echt?” vroeg Jared enthousiast, en hij schonk haar een lach waar ze dol op was, een lach waar ze vannacht nog over zou dromen.
“Mag Jens ook komen?” vroeg Saskia liefjes.
“Uhu, tuurlijk.” knikte Mandy instemmend.
“En je zus en haar vrienden dan? Liet ze zomaar over zich heen walsen?” vroeg Laurien ijzig.
Achter haar rochelde iemand overdreven luid en Laurien keek even vies achter zich. Ze keek recht in het gezicht van Stefan, één van de 'achterlijken'.
Ze wuifde even met haar vingers en mimede 'Toedeloe!” met een beetje een achterlijke glimlach. Zo'n glimlach die je zou verwachten van iemand die al jaren achter slot en grendel zat en vergeten was hoe daglicht eruit zag.
Ook Stefan keek haar met een achterlijke gelaatsuitdrukking aan – wat voerigens niet erg moeilijk was voor hem.
Laurien rolde met haar ogen en keek Mandy indringend aan. Ojee... Hier zouden ze niet tevreden mee zijn...
Mandy's gezicht betrok toen ze zei: “We nodigen beiden wat mensen uit.”
“Maar we zullen er geen last van hebben, het huis is groot genoeg, dat zei je zelf al.” pleitte Mandy voor haar voorstel.
“En we gaan nu toch geen ruzie maken op de laatste examendag, hé?!” viel Saskia haar bij. “Wat denken jullie ervan als we nu eerst eens wat gaan drinken in 'Jonas Bar'?
Laurien en Jared knikten instemmend en Mandy was opgelucht dat ze het geen drama vonden. Het was meer dan rekening houden met haar vrienden, ze wou hen gewoon niet teleurstellen. Ze schoof haar rokje wat beter op z'n plaat, terwijl ze arm in arm naar hun favoriete bar die dichtbij school gelegen was, liepen.
Zij aan zij naast Saskia en Jared lopen, terwijl de examens afgelopen waren... Kon het leven nog perfecter zijn?

Hoofdstuk 7 - Maryl

“Wie denkt dat pretentieus stuk vriendin van je zus wel niet dat ze is?” vroeg Stefan verhit en duidelijk geïrriteerd.
“Saskia?” vroeg Maryl, terwijl ze het antwoord eigenlijk al kon raden.
“Nee, die Laura ofzo..”
Hmm... Dat was dus een fout antwoord geweest. Ach ja... Het bewees alleen maar dat Saskia niet haar enige vriendin was die niet deugde.
“Oh. Laurien, dat is waarschijnlijk nog de ergste.” wist Janni.
“Waarom?”
“Ooooh!” deed Stefan Laurien na met een hoge, vrouwelijke stem en zijn hand halfomgeslagen naar de grond gewezen. “Komt die bende achterlijken ook?”
Magali proestte het uit.
“Maar hoe zit het nu voor vrijdag?” voegde ze er nog aan toe, toen ze uitgelachen was.
“Zouden er geen afstudeerfeestjes van zesdejaars plaatsvinden dit jaar?” vroeg Pieter.
“Al gecheckt. Geen feestjes dit jaar. Ik heb het aan zowat heel de laatste graad gevraagd en gekeken op wat sites van mensen uit de buurt, maar blijkbaar wonen we maar in een saaie buurt.” zuchtte Magali bijdehand.
“We kunnen ook wat organiseren bij jouw thuis? Weet je wel, gewoon iets kleins. Een dvd-marathon of een kleine fuif ofzo?” stelde Pieter voor terwijl hij naar mij keek. Hij streek een bruine streng haar achter zijn oren, terwijl de rest instemmend naar hem keek.
“Dat is ook goed voor mij. Als ik maar niet teveel moet opruimen achteraf. Ik heb geen zin om nog vroeger op te staan dan noodzakelijk is voor mijn vakantiejob.”
“Als we maar niet teveel bij Laurien rondhangen, want dan sta ik niet in voor de gevolgen.” gromde Stefan.
“Ja! Ik bedoel... Wie zegt er nu dat uitgerekend jíj achterlijk bent...” lachte Magali.
“Hier zoekt iemand ruzie...” grijnsde Stefan met een twinkeling in zijn ogen. Maar Maryl wist dat Stefan nog geen vlieg kwaad deed. Iedereen die hen niet beter kende, dacht waarschijnlijk dat Stefan Magali de hele tijd probeerde te versieren, of omgekeerd, maar ze waren gewoon goede vrienden bij wie de spreuk 'Plagen is om liefde vragen!' niet van toepassing was. Bovendien was Magali dolgelukkig met Jasper en Stefan in de zevende hemel met zijn Kyra.
“Gaan we naar het shoppingcentrum? Alsjeblieft, alsjeblieft?” pruilde Janni. “Ik moet nog wat hebben voor de verjaardag van mijn neefje, en als ik nu niet ga, komt het er nog niet meer van.”
“Dat is goed!” riepen Maryl en Magali enthousiast in koor.
“Oeeeh!” riepen ze zoals alle nagellaktrutjes uit films, wanneer die iets in koor zeiden. Ze keken elkaar zogezegd verbaasd aan, waarna ze weer begonnen lachen.
“Ik moet toch nog even de gameswinkel in.” zei ook Bryan instemmend.
“En ik zou voor geen geld van de wereld jullie aanwezigheid willen missen.” zei Stefan liefjes.
Ook Pieter ging mee en vrolijk arm in arm liepen ze naar het shoppingparadijs van de stad. Liedje na liedje passeerde de revue, vals gezongen door hen.
Blijkbaar waren ze niet de enigen met het idee om hun vrije namiddag te spenderen door geld op te doen, want er was veel volk in de stad.
“Oooh! Kijk daar! Toen ik vorige week ging kijken, was dat topje uitverkocht. Ik ben onmiddellijk terug.” zei Magali ademloos. Zij was dé shop-a-holic onder hun zessen.
“Da's mooi!” mopperde Janni lachend.
“Zullen we al ergens een broodje gaan bestellen?” stelde Bryan voor.
“Meneer heeft weer honger.” reageerde Maryl. Als je Bryan zag, had hij altijd een broodje of wat zoetigheid in zijn handen. Niet dat hij het zich moest laten, want hij verdikte toch niet, waarschijnlijk door zijn vele uren die hij elke week in het zwembad spendeerde.
“Zullen we al in de rij bij Benny's gaan staan?” stelde Stefan voor. “Jaaa!” hoorden ze in de verte al. “Benny's is goed. Kijk, is het niet schitterend?”
Magali was terug en hield een grijs glinsterend topje voor zich met één blote schouder.
“Woehoew!” joelde Janni.
“Mooi, mijn allerliefste Magali!” complimenteerde ook Maryl haar vondst.
Het zestal trok naar Benny's en Maryl gaf gauw de bestelling door.
“Zeg, hoe zit het? Wat doen we hierna?” vroeg Janni, bijtend van een broodje met americain préparé. Ze was een bezige bij en kon simpelweg niet stilzitten.
“Shoppen!” rolde Magali met haar ogen, alsof dat overduidelijk was. Plots schoot er Maryl iets te binnen.
“En als we onze jongens nu eens wat minder achterlijk maken?”
“Zeg, op je gemak, hé! Bovendien behoorden niet enkel wij, maar ook jullie tot de 'club der achterlijken'!” verbeterde Bryan.
“Ik vind nochtans dat wij er heel wat minder achterlijk uitzien, hoor.” pleitte Janni, terwijl ze Maryl en Magali naar zich toe trok.
“Een restyling?” lachte Pieter, nippend van zijn colaatje.
De drie meisjes knikten en Stefan zei: “Ach ja... Zolang ik geen travestiet ben aan het eind van de dag of een stom pak aan moet, is het goed. Wie weet geraken deze twee dan ook eens aan een lief..” zei Stefan doelend op Bryan en Pieter.
Ja, wie weet...

Als Maryl en haar vrienden op dat moment in een film zouden meespelen, zou dit waarschijnlijk één van de vele compilatiebeelden zijn met een stevig deuntje muziek. Ze gingen de ene winkel in, en de andere weer uit. Ze kozen kledingstukken voor elkaar uit, pasten ze, keurden ze daarop, trokken ze weer uit, hingen sommigen weer terug en namen ontelbaar veel foto's. Het was niet veel voorkomend; jongens in winkels, maar gelukkig leken ze er niet veel op tegen te hebben.
Maryl amuseerde zich kostelijk toen ook Pieter hemd na hemd uit en aantrok. De jongens hadden zelf ook daadwerkelijk enkele niet al te dure t-shirts gekozen, tot grote vreugde van het ego van de meisjes.
Terwijl Stefan, Bryan en Pieter weer elk in een pashokje zaten, bogen Magali, Maryl en Janni zich dichter naar elkaar toe.
“Durven we ze naar de kapper laten gaan?” fluisterde Janni.
Magali en Maryl keken elkaar ontzet aan.
“Is dat niet wat overdreven?”
Intussen kwamen de jongens de hokjes weer uit. Magali trok haar neus afkeurend op, terwijl ze hen alledrie een blik schonk.
“Uitdoen die handel!”
Ze doken de hokjes weer in en even later waren ze de winkel uit. Het idee van de kapper hadden ze dan maar laten varen, na de blik op Stefans gezicht toen die dat woord hoorde. Zijn haar was heilig.
Stefan keek op de grote wandklok die een heel stuk van de muur in beslag nam, en schrok toen hij zag dat het al 17u00 was.
“Sorry, meisjes!” zei hij, en hij lachte even naar Bryan en Pieter, “Maar ik moet weg. Tot donderdag!”
Ze wuifden hem uit en toen even later Bryan en Pieter meer geïnteresseerd waren in de nieuwste I-pod en de nieuwste spelletjes voor op de X-box en de meiden zagen dat de Six langzaamaan dicht ging, besloot iedereen naar huis te gaan.
“Tot donderdag!” nam Maryl afscheid, terwijl ze richting huis fietste.

Hoofdstuk 8 - Mandy

Mandy's ademhaling ging regelmatig op en neer, terwijl ze zich traag omrolde in haar bed.
“Shit!” Mandy schrok wakker van een hels lawaai en een samenhangend gevloek.
Met een snelle blik op haar klokradio zag ze dat het half elf was. Was Maryl echt al wakker, en wat voor lawaai maakte ze als ze dat inderdaad al was?!
Plots schalde er loeiharde muziek van de Jonas Brothers door haar box boven haar bed.
“Sorry! Verkeerd aangesloten...” schreeuwde Maryl van beneden.
“Stomme rotgroep!” schreeuwde Mandy naar niemand in het bijzonder, en ze smeet haat hoofdkussen naar de box, waar ondertussen geen muziek meer uitkwam, maar ze hoorde wel nog een vaag geluid van beneden.
Mandy rolde geïrriteerd haar bed uit en strompelde naar de badkamer. Ze wreef even in haar ogen en kroop onder de douche.

Even later rolde ze haar haar in een handdoek, en schoot in een simpele trainingsbroek en een t-shirt.
Al wat meer wakker dan daarnet, ging ze de trap af, waar haar mond openviel van verbazing. Maryl had alle grote spullen als de zetels, kastjes en de keukentafel aan de kant geschoven en kleine zithoeken gemaakt met kussens, aan de randen van de grote ruimte, die er nu was.
Maryl keek haar stralend aan, terwijl ze een bruine krul onder haar oranje-gestippelde haarband schoof. De muziekinstallatie stond als enige nog op z'n oorspronkelijke plaats en in het midden hing een grote discobal.
“Hoe vind je het? Ik wou alvast wat vooruit werken, want ik moet ook nog voldoende eten en drank in huis halen. Als er zoveel volk komt als vorige keer...” ratelde Maryl, die een gemakkelijke blauwe jeans-tuinbroek met twee bretellen aan de schouders droeg.
“Is het niet wat... over-done? Misschien niet slecht, hé. Maar als er nu eens niet veel volk komt opdraven?” vroeg Mandy zich af.
Maryl keek beteuterd. En dan vond ze van zichzelf dat ze nog vriendelijk geweest was. Die discobal was erover.
“Zal ik anders naar de winkel gaan?” vroeg Mandy, die een poging deed om weg te geraken uit deze ongemakkelijke situatie.
Maryl draaide zich weer om naar de keukentafel en zei: “Ja, is goed. Hier ligt een boodschappenlijstje.” zei ze en ze overhandigde Mandy het lijstje, dat veel weg had van een opengerolde, nieuwe toiletpapierrol.

Chips
Fanta
Cola (light)
Ice tea
Nootjes
CD's
Chips
Beschuitjes
Smeerkaas
Choco
Apericube's
Bier
Chocola
Stokbrood
Fruit
Kleine, zachte snoepjes
Red Bull
Passoa

“Wow..” mompelde Mandy.
“Ja, ik was nog niet klaar, maar je mag nog altijd aanvullen, hoor.” zei Maryl vrolijk. Dat was zo typisch Maryl. Ze draafde altijd zo door over dingen, ze was altijd zo enthousiast, dat Mandy vaak zin had om gewoon haar koptelefoon op te zetten en vooral niet te luisteren naar wat ze allemaal uitkraamde. “Zei ik echt dat ik naar de winkel wilde?” vroeg Mandy ongelovig. Maryl lachte en Mandy vertrok met het boodschappenlijstje. Ze bevestigde het kleurrijke – Mandy had het ooit zwart met paarse stippen geverfd, maar op een fietstocht begon het te regenen – kinderzitje aan het uiteinde van haar fiets.
Omdat het voor Maryl én Mandy tezamen had gediend, was het redelijk groot, en hopelijk groot genoeg om alle boodschappen in één keer te kunnen vervoeren.
De supermarkt was niet erg ver, maar ver genoeg om niet met al die boodschappen over straat te willen zeulen. Mandy zette snel haar fiets op slot in de fietsenstalling en nam een winkelkar uit een ganse rij die buiten stond.

Mandy bekeek het hele rek chips en besloot er op goed geluk maar wat pakken uit te kiezen. Haar gasten moesten niet te kieskeurig zijn, of ze huurde wat buitenwippers in. Ze smeet enkele smaken in het winkelkarretje en reed verder naar het drankrek. Veel hadden ze niet op voorraad, dus Mandy nam alle flessen en besloot nog wat blikken in dozen te kopen aan de kassa.
“Een winkelkar zonder breezers, is er geen!” zei een maar al te bekende stem achter haar. Een stem waarvan ze wou dat ze hem niet op een vrije dag om 11u00 's ochtends tegenkwam in het drankrek van de lokale supermarkt, terwijl ze een stomme trainingsbroek droeg.
Een stem waarvan ze heus wel wist van wie hij kwam, maar waarvoor ze maar al te graag een quasi verbaasd gezicht opzette, alsof ze zijn stem helemaal niet herkende. Dan leek ze tenminste wat minder geobsedeerd.
“Jared!” fakete ze blij verrast. “Ja, ik ben een beetje boodschappen aan het doen voor morgenavond, Maryl stond erop.”
Ze ging echt niet zeggen dat ze zelf had voorgesteld om inkopen te doen.
“Kon ze haar hondje niet sturen?” lachte Jared.
Mandy lachte maar wat mee, terwijl elke zenuw van haar lichaam gespannen stond. Op amper een halve meter van haar vandaan, zonder zijn wederhelft – Laurien – erbij om alles gade te slaan. Jared nam een karton Bacardi uit het rek en legde die in Mandy's winkelkar.
“Ik kom ook, hé. En je ziet er heus wel ouder uit dat zestien, dus daar kom je makkelijk mee weg. See you tomorrow, baby!” en hij wierp haar een kushandje toe.
Bij elke andere jongen zou ze gevonden hebben dat hij een enorme player was, maar ze was veel te blij met dat ene kusje van Jared om daar zelfs nog maar aan te denken.
Met een grijns op haar gezicht deed ze de boodschappen verder en voegde nog een extra krat Bacardi Breezer toe – ze wou Jared niet teleurstellen.
Dat kusje smaakte naar meer en Mandy zou zich niet meer tevreden met een simpel kusje door de lucht. Ook al moest ze Laurien daarmee onder haar duiven schieten..
Laurien was een goede vriendin, maar stelde ze haar echt boven de liefde van haar leven?
Mandy zuchtte terwijl ze alle boodschappen in het kinderzitje achter de fiets propte en er flink op mepte om alles erin te krijgen.
Voorzichtig reed ze uit de fietsenstalling, op naar huis. Ze was hongerig naar morgenavond, en dan bedoelde ze niet dat ze zin had in chips.

Snel legde Mandy alle blikjes, flessen en kartonnen met drank en wat etenswaren in de kleine, zilver-blinkende koelkast – als haar moeder wegging, gaf ze alles een laatste poetsbeurt, een poetsvrouw wou ze niet –, en smeet de pakken chips op de houten planken aan de muur in de kleine opslagplaats voor al het eten. Ze griste de nieuwe 'Joepie' die ze gekocht had van de tafel en haastte zich de trap op.
Als ze dacht dat daar die ochtend een metamorfose had plaatsgevonden, dan had ze duidelijk nog niet gezien hoe het er nu uitzag.
Nog meer spullen waren aan de kant geschoven en de gordijnen waren alvast half verduisterd, zodat het de sfeer gaf die het 's avonds zou geven.
Mandy was het niet vaak met Maryl eens, maar dit was fantastisch, veel beter dan vanochtend. Het had zijn eenvoudigheid, en toch was het af!
Als er een beroep was dat Maryl perfect zou aankunnen, was het wel binnenhuisarchitecte. Maar dan wel een eigenwijze en een impulsieve.
Mandy's aandacht werd echter afgeleid door een hoop CD's die op de keukentafel stonden. Ze herkende er een paar tussen die Maryl nooit vrijwillig zou kopen.
“Ben je die in mijn kamer gaan halen?” vroeg Mandy ademloos, met een hol gevoel van binnen.
“Ja... Denk je dat ik dat luid geroep van op de mijne haal, ofzo?” lachte Maryl.
Mandy werd nog wat bleker dan haar normale huidskleur, onderdrukte de neiging om Maryl verrot te schelden en vroeg met een snelle ademhaling: “Je hebt toch alleen die CD's meegenomen, of heb je nog even... rondgeneusd?”
“Nee, gewoon die CD's weggenomen uit je CD-rek... Waarom?” vroeg ze met haar verbaasde Maryl-glimlach.
Mandy wist dat haar zus niet zou liegen om dit antwoord en langzaam ging haar hart weer regelmatig en trager kloppen. “Ooh.. Niets, nee, niets..” antwoordde ze ontwijkend, maar in werkelijkheid waren haar gedachten – zoals de ganse vorige minuut – bij het kleine rode kladblokje.
Het was niet echt een dagboek, maar ze had er ongetwijfeld al een paar keer Jared's naam in laten vallen.
Ze moest er niet aan denken dat iemand dat zou lezen...
Maryl trok een bedenkelijk gezicht, maar stelde er verder geen vragen bij.
Gelukkig maar...

Hoofdstuk 9 - Maryl

Een frons verscheen op Maryl's voorhoofd, toen Mandy zich omdraaide. Ze was altijd al bezitterig geweest als het over haar domein – haar kamer – ging en wie en wanneer daar ook maar één voet mocht binnen zetten, maar dan was het meer van “Verdomme-Maryl-wanneer-gaat-die-eenzame-hersencel-van-jou-eens-begrijpen-dat-je-hier-niet-gewenst-bent?!”
Nu was het net of Mandy een of ander duister geheim met zich meedroeg. Zo'n angstige gelaatsuitdrukking had ze anders nog nooit gezien.
Maryl plofte neer in de zetel, aan de linkerkant van het huis. Tevreden keek ze neer op wat ze de afgelopen twee uur had verwezenlijkt.
Toen ze klein was, veranderde ze haast elke week de inrichting van haar slaapkamer; het bed moest en zou anders en de kasten wou ze ook altijd op een andere manier. Af en toe hield de plaatselijk supermarkt eens een sticker- of kaartenactie en in plaats van het bijbehorende stickerboek ervan te kopen, plakte ze die op kasten, ramen en haar bed.
Maryl glimlachte toen ze terug keek op haar verleden. Een guitig, bruinharig meisje met krulletjes en kuiltjes in haar wangen, die haar zus op handen droeg.
Nog een herinnering drong Maryl's gedachtegang binnen. Toen Mandy pas naar het middelbaar ging en haar eigen vrienden maakte, schold ze Maryl uit voor de kleinste foutjes.
Hun band was nog steeds niet optimaal, maar daar was ze ten minste al mee gestopt. Plots viel naast haar een fotokadertje van een wankele boekenstapel recht op haar schoot.
Ze nam de foto vast en kon een tweede warme glimlach niet onderdrukken. Twee meisjes naast het haardvuur, beiden met chocolademelk-snorretjes en het gesmos van een enorme hartjeslolly dat tot achter hun oren plakte.
Ze zette de foto weer op z'n plaats en nam de laptop die naast haar in de zetel lag. Ze was eerst van plan geweest de foto in te scannen, maar dat deed ze later wel eens op de vaste computer. In plaats daarvan logde ze zich in op netlog en zag een reactie op haar blogbericht 'Examenstress'. Ze had er al haar data en de daarbij behorende examens opgeschreven.
Ze klikte het open en zag in vet gedrukte letters staan:

“Al wat stressy voor de uitslag morgen? Ik anders wel, hoor. Maar ik heb genoeg deodorant ingeslagen, zodat je m'n angstzweet niet ruikt.
Daarna onze parrrty! Daar heb ik pas zin in... Alleen mag ik niet teveel drinken, want dat roze olifantenpak dat ik vorige keer van mijn oma's zolder haalde, was niet bepaald goed voor mijn imago.
Als ik dat ooit vergeet, please remind me!
Love you
Janni.”

Maryl glimlachte. Tijdens Nieuwjaar waren ze allemaal een beetje aangeschoten geweest en Janni had een roze olifantenpak aangetrokken. Om nog maar van haar kater – die eigenlijk pas begon toen ze de foto's op school zag uithangen – te zwijgen... Maryl keek weer voor zich uit. Door al dat heen-en-weer gesleur was ze even vergeten dat ze morgen de uitslagen van dit jaar zouden krijgen. Wiskunde had ze al zeker verknald, maar ze hoopte dat de rest beter zou zijn. Met een dramatische zucht, waarbij ze zich voorstelde dat alle stress van haar afvloeide, opende ze nog even haar mailbox.
Haar hart sprong op toen ze zag wie haar gemaild had. Ze klikte twee keer op de gelige mail met als onderwerp “RE: <3”.

Aan: Marylebelleke_x3@hotmail.com, Stefan_ladiedadiedoe@hotmail.com, Janipanii@hotmail.com, B.ryan@hotmail.com, Magalietjee@hotmail.com
Van: Pietrrrr@hotmail.com
Onderwerp: RE: <3
Tijdstip: 13u24min22sec

Een vriend(in) is als een ballon,
Als hij wegvliegt, ben je hem voorgoed kwijt <3.
Mmmmaar... Jij bent slimmer dan dat en zendt dit naar 5 personen of meer.

Maryl, die een liefdesverklaring verwacht had, was toch wel teleurgesteld. Ze stak haar tong uit naar het Me to You-beertje dat ballonnen in de hand had in de mail en zond hem snel door naar vijf personen uit haar contactlijst.
Ze sloot alles af en besloot haar dag als één van de meest nutteloze ooit verder te gaan.

De rest van de dag at ze dozen gesuikerde popcorn in alle vormen en maten, terwijl ze haar best deed haar examenuitslag-stress te vergeten door talloze meidenfilms te bekijken.
Je kent ze wel; van die films waarbij je bergen chocolade vreet als je je slecht voelt en een hele film weet wie er een stel zal worden, terwijl ze het zelf nog niet weten, maar op het eind heb je wel een euforisch gevoel als ze kussen – al kan dat ook door de chocolade komen.

Hoofdstuk 10 - Mandy

Mandy rolde met haar ogen toen ze de eindtune van de zoveelste romantische kwijl-film van beneden hoorde. Alsof het echte leven zo in mekaar zat...
Met van die roze huppeltrienen die elke jongen om hun vinger konden draaien, maar het zelf niet weten, en aan het eind van de film met een of andere zogenaamde kanjer zoenen.
Ze zag zichzelf al in een roze balletpakje hand in hand bij Jared slijmen. Dat hand in hand mocht best blijven, maar laat het roze balletpakje alsjeblieft achterwege.
Mandy bewoog onrustig om zich heen, zoals ze wel vaker had als ze min of meer zenuwachtig was en niets te doen had. Ze wist dat ze sommige examens echt verbrod had, maar ze moést naar haar volgende jaar. Ze moést en zoú slagen! Haar ouders hadden haar beloofd heel de zomer haar GSM-rekening te betalen als ze sloeg omdat ze wisten dat dat haar extra zou motiveren om te studeren voor de examens, waar ze toch al niet veel zin in had.
Mandy had altijd al de gave gehad om met (nipt) succes vanaf de dag voor het examen haar boeken open te slaan.
Haar ouders hadden dit altijd met bang hart aangezien en ze voelde vaak de verontrustende blikken in haar rug priemen.
Opeens knalde een ringtone haar richting uit, en aan het schermpje op haar GSM zag ze dat het haar moeder was.
O jee!
“Ja?” vroeg ze ongeïnteresseerd.
“Heb je al iets over je uitslagen gehoord?”
“Neen, morgen pas.” zei Mandy. Hoorde elke normale ouder dit niet te weten van zijn dochter?
“Kan je Maryl even doorgeven?” vroeg ze en Mandy kon haar in gedachten zien wuiven naar een of ander belangrijk tiepje dat ze nog twee minuten nodig had.
“Neuh... Die zit beneden TV te kijken.” zei ze, terwijl ze haar vinger in haar keel stak toen ze de soundtrack van 'Another cinderella story' hoorde afspelen.
Schattig, hoor, maar niet heus. Nog één stomme film en het zou haar beste dag niet zijn.
Dat was eigenlijk het probleem. Pietluttigheden vond ze altijd zó irritant aan Maryl, en ze was te ongeduldig om er zelfs nog maar aan te denken dit aan Maryl te vertellen en er met haar over te praten.
En te koppig...
“Oke, dan bel ik later nog wel eens terug. Oh ja, voor ik het vergeet, het kan zijn dat ik morgen vroeger thuis ben, maar dat is nog niet zeker en ik laat nog wel iets weten. Veel succes voor je uitslag!” sloot mama het gesprek af. Die laatste woorden vlogen er uit, wat Mandy's vermoeden over dat belangrijk tiepje bevestigden. Ze kende haar moeder goed genoeg. Niet dat dat omgekeerd zo erg het geval was, maar goed.
“Ja, tot dan.” zei Mandy zoet en ze haakte in. Dat had ze nog al gehoord. Hen een beetje zenuwachtig maken met het smoesje 'Ik kom vroeger naar huis', terwijl dat in werkelijkheid nog maar één keer was gebeurd.
Meestal liepen vergaderingen net uit...
Ze bladerde nog even door de nieuwe 'Joepie', met het maximale volume van haar I-pod Nano in haar oren.
Bye bye, Cinderella story!

Hoofdstuk 11 - Maryl

“Ach, zeur toch niet. Jij slaagt zeker...”
“Ik ben echt zwaar gebuisd voor chemie!”
“Godsdienst wordt buizen, man.”

Die ochtend gonsde het van de geruchten en veronderstellingen als deze op het schoolplein van Maryl's school.
Iedereen had wel iets om over te klagen, en aan het einde van het jaar was dat zelfs nog erger dan met de examens van Kerstmis en Pasen.
Ook toen Maryl aankwam bij haar vrienden kreeg ze het allemaal naar haar hoofd geslingerd.
“Die klootzak heeft me echt gebuisd voor Latijn, ik weet het zeker!” joelde Magali. “En maar zitten zeuren over zijn zelfgemaakte site. Zelfgemaakt, mijn bomma! Medebeheerder, ja, zijn broer is de enige echte maker. Dat heeft Joke uitgedokterd. En ons maar beliegen. Die vuile...”
“Ja ja, het is al goed. Fysica, dat was pas een drama!” zei Stef sip.
“Boehoe?” onderbrak Maryl hen. “Wat zijn jullie? Een stelletje kippen zonder kop met examens, of zo? Vanavond is het feest!”
Magali keek haar aan alsof dat het gekste was dat ze ooit gezegd had.
“Lieve Maryl... Dat is nog meer dan twaalf uur. Een hele halve dag.” zei ze dramatisch.
Janni knikte heftig en Stef zei sarcastisch: “Oh nee, dat is nog elf uur, negenenvijftig minuten en negenenvijftig seconden om te beslissen wat we aandoen, welke kleur nagellak we aandoen en -"
“En op welk deel van je gezicht we een mep geven?” deed Janni een suggestie.
Stefan's mond ging open om haar van repliek te dienen, maar zijn woorden werden overstemd door de bel en de daaropvolgende leerlingen die het uitschreeuwden.
Maryl haalde diep adem en liep met Janni naar hun rij.
Bah... Volgend jaar zat ze eindelijk in de derde graad en mocht ze onmiddellijk naar de lokalen zonder die stomme rijen. Als ze sloeg natuurlijk...
Hun klastitularis liet hen volgen naar de grote turnzaal, waar de tweede graad zoals elk jaar een viering hield voor het einde van het schooljaar, met de bedoeling de leerlingen wat minder te laten stressen voor het rapport en de uitslagen, maar Maryl jaagde het altijd alleen maar meer stress op.
“Kom je?” wenkte de leerkracht godsdienst haar. Maryl keek haar onbegrijpend aan.
Plots schoot het haar weer te binnen. Ze moest een tekstje lezen in de misviering.
Maryl kreunde en liep Janni achterna, die ook iets moest voorlezen, met evengrote tegenzin als Maryl. Niet echt uit verlegenheid, maar je wou toch niet herinnerd worden als het meisje dat de tekstjes in de mis voorlas.
Maryl toch niet.
Janni glimlachte even en Maryl voelde de ogen op haar brandden. Om beurt zeiden Janni en Maryl een zin de tekst.
“Weer een schooljaar afgelopen.” begon Maryl.
“Enkele buizen.” vervolgde Janni.
“Maar ook mooie resultaten.”
“Tranen.”
“Ergens anders een lach.”
“Maar vooral een deugddoende vakantie voor ons allemaal.” eindigden ze in koor.
Beiden liepen ze weer terug naar hun plaatsen. Maryl zag dat Pieter even knipoogde en een paar hatelijke blikken van diens stalksters priemden zich in haar rug.
Daar deed ze het toch voor?
Maryl was spontaan en vriendelijk, en was daardoor een beetje het lievelingetje van hun lerares godsdienst. Ze werkte niet echt overdreven mee tijdens de les. Integendeel... Vaak zat ze met Janni een of ander stom dialoog neer te pennen, maar waarschijnlijk vond mevrouw van Makker dat dat op brainstormen leek.
De rest van de viering ging tergend traag voorbij met stukjes muziek zonder tekst en de woorden van God. Maryl was gelovig, maar in de kerk was ze zelden of nooit te vinden.
Toen de bel eindelijk ging, volgde Maryl haar klastitularis, terwijl ze nog even haar vingers naar Magali kruiste. Ze wist dat die minstens even opgefokt rondliep als haar. Toen ze pas aankwam op school, viel het nog mee, maar nu de aftelling naar haar rapport echt was begonnen, gierden de zenuwen door haar lijf. “Goed, ga allemaal zitten. Ik deel de rapporten uit, en na de pauze kunnen we allemaal naar huis – eindelijk!”
Maryl's klastitularis zei het alsof zij het even leuk vond dat ze van haar klas af was als Maryl blij was dat ze van de klastitularis af was. Ze was een slechte lerares, legde dingen verkeerd uit en ze ontkende daarna in alle talen dat ze dat allemaal gezegd had, en dat maakte haar al zeker geen goede titularis.
En wat Maryl nog het ergste vond...
“Sanders!”
Ze kon geen voornamen onthouden. Beleefd stond Maryl op en liep ze naar de lessenaar van mevrouw Joepers. Ze dacht weer even terug aan haar vorige rapporten, die noch goed noch al te slecht waren geweest, en hoopte dat ook deze cijfers aanvaardbaar zouden zijn.
Joepers overhandigde haar rapport en zei: “Er zijn goede.. en minder goede cijfers bij. Maar vind dat zelf maar uit.
Volgende!!”
Maryl ging weer op haar plaats zitten, haalde diep adem en opende de omslag van het rapport. Allereerst schoten haar ogen naar het eindresultaat: 71%.
Ze kon het wel uitgillen! Dit was zo fantastisch en megavetstrak!
Blij gleden haar ogen nog over haar andere cijfers. Een buis voor aardrijkskunde, maar wel nipt geslaagd voor wiskunde! Haar andere cijfers waren uitstekend.
Da feestje vanavond had ze dus echt wel verdiend!

Hoofdstuk 12 - Mandy

De schoolbel ging en ruw schopte Mandy haar rugzak over haar rug.
Een veiligheidsspeld viel kletterend de grond op en Saskia bukte zich voor haar. Ze vond haar rugzak die ze nu had zo leuk dat ze geen nieuwe wou, ook al had ze die misschien nodig. De ritsen functioneerden niet meer goed, ook al ritste je ze honderd keer van links naar rechts open en dicht en hij werd gewoon ook redelijk klein voor al haar vakken. Niet dat dat een drama was, want ze had nooit echt al haar boeken mee. Daarom hingen er her en der veiligheidsspelden aan zodat er niets uit zou vallen. Haar moeder kreeg er grijs haar van.
“Slecht gezind?” vroeg ze overbodig.
“Bwa.. Op zich valt het nog mee. Enkel een buis voor geschiedenis, en eigenlijk ook maar nipt geslaagd voor economie. Maar ik mag er niet aan denken wat mijn vader ervan zal vinden. Laat dat nog maar één van de vele vakken zijn die hij belangrijk vindt. Net als alle anderen.”
“Hela! Waar is mijn party-animal naartoe?” pepte Saskia haar op met die typische Saskia-achtige peptalk.
Beiden liepen naar buiten terwijl Mandy Saskia uitvroeg over diens cijfers. Stap voor stap naar de vrijheid buiten school Saskia verklaarde haar rapport, terwijl ze steeds weer deed of ze op een nerdy manier een brilletje op haar neus schoof.
Eenmaal buiten zag ze Laurien in Jared's armen springen, ten teken dat ook haar resultaten oké waren. Jaloers keek Mandy de andere kant op, tot Laurien's lippen Jared eindelijk los lieten. Mandy voelde haar gsm trillen in haar broekzak, maar zag op hetzelfde moment dat Jared wat wou zeggen. Zijn lippen bewogen hemels heen en weer, Mandy kon aan niets anders meer denken en niets anders meer doen dan luisteren.
“Alles goed, Mandy?”
Die knikte en zei: “Ja, mijn ouders mogen zeggen wat ze willen, ik vind mijn cijfers meer dan goed en de leerkrachten blijkbaar ook.”
Ze deed zich veel stoerder voor dan ze zich voelde. Jared was dan wel een echte vriend, en ze kon alles aan hem kwijt, maar dat nam niet weg dat ze verliefd op hem was en dat ze wist dat Jared niet van watjes hield.
Ze wou zich een stoer imago geven, wetend wat te doen, onafhankelijk en vooral... net zo zijn als Laurien. Zien wat zij had dat Mandy niet had, zien waarom Jared Laurien verkoos boven haar.
Jared glimlachte stoer en als Mandy niet aan haar imago had gedacht, zou ze in katzwijm zijn gevallen.

Dit was hoe ze elke dag wel zou kunnen doorbrengen. Zittend in het nabij gelegen park in de schaduw van een grote boom. Leunend tegen Jared's gespierde schouder, nippend aan een brikje cola in het frisgroene gras. Gewoon praten over van alles en nog wat, lachen om stomme grapjes en vieze Zwan-worsten uit de Delhaize eten. Kortom; genieten van het feit dat er geen examens meer waren, dat de uitslag binnen was en dat er nog zestig dagen als deze zouden volgen.
Een I-pod in een speaker en de heerlijke warmte in de schaduw. Niet zo heet dat de zon haar zou verbranden, maar warm genoeg voor Mandy.
“Mandy?” vroeg Laurien, en daar ging de magie die er geweest was toen de laatste woorden van Jared in de lucht hingen. Was Mandy nu paranoïde, of zat er een afkeurende ondertoon in Laurien's stem? Had ze door dat Mandy geobsedeerd was, had ze haar verliefde ogen gezien toen Jared een arm om haar heen schoof? De moed zonk haar in de schoenen.
“Hoe zit het nu voor vanavond? Is het huis vrij?” vroeg ze. Mandy kon het niet helpen dat ze opgelucht adem haalde. Ook al zou Laurien het niet leuk vinden wat ze nu wel ging vertellen, ze had tenminste niets door over het onderwerp dat iets gevoeliger lag.
“Maryl is er vanavond ook. Zij heeft het huis zowaar getransformeerd tot een echte discotheek, en er zal wel wat volk op afkomen, volgens mij, dus natuurlijk zijn jullie ook uitgenodigd.” lachte Mandy.
“Ja, dat wordt dus het jeugdhuis. Ik heb echt geen zin uren onder hetzelfde dak als je zus te vertoeven, terwijl ik me erger aan haar irritante, kinderachtige gedrag samen met haar 'zielsverwanten', terwijl zij zich rot ergert aan mijn zo gezegde drankverslaving. Ik zweer het je, dat is goed voor niemand.”
Mandy was al van plan om heftig mee te knikken. Het klikte nu eenmaal niet tussen haar beste vrienden en haar zus en ze wou echt geen partij kiezen. Eigenlijk koos ze nu wel voor haar vrienden, wat haar ook wel goed uitkwam, en tegen haar zus, wat haar ook goed uitkwam, aangezien zij haar vrienden ook niet echt moest. Ze deed gewoon wat haar op dat moment het simpelste leek, en nu was dat Maryl beschouwen als een hoopje, fel stinkende hondendrol.
Tot... Jared zich er ook in mengde.
“Je huis is toch echt wel groot genoeg? De kans is groot dat we na vijf minuten al verdwalen, en je zus en haar achterlijke vrienden nooit ontmoeten.. Tenzij we ze toevallig ontmoeten in onze toch terug naar huis midden in de nacht. Of slapen ze dan al?”
Mandy lachte overdreven, terwijl Saskia haar raar aankeek.
“Tja.. Hij heeft ergens wel een punt. In het jeugdhuis zijn er ook wel een paar mensen die ik liever niet zie, en meestal lukt dat. En het jeugdhuis is zelfs kleiner dan jouw villa!” verdedigde Saskia hem.
Mandy keek naar Laurien. Die bekeek hen alle drie, met een twijfelachtige blik in haar ogen.
“Tja... Het lukte ook met Nieuwjaar,” trad ze Jared en Saskia bij. Ze zag haar gedachten grijnzend afdwalen naar dat feestje en wist dat ze zou toegeven. Iedereen hoopte op nog zo'n geweldig feestje als met Nieuwjaar. Het was dan ook echt wel geslaagd geweest. Jared knipoogde naar Mandy en haar dag kon niet meer stuk. Ze legde later vandaag wel uit aan Maryl dat het niet enkel haar feestje zou worden.

Hoofdstuk 13 - Maryl

Beter dan dit kan het leven niet worden, dacht Maryl gelukzalig. Na een gezellige picknick in het park naast school, vol zon, muziek, lachen en ijsjes, zat ze nu in haar tuin naar 'John Tucker Must Die” te kijken, met haar hoofd op Pieters schouder. Hun armen raakten elkaar. Op een warme dag als deze had Maryl een mouwloos topje aan en ook Pieter had een t-shirt aan, waardoor zijn spieren mooi uitkwamen. Eigenlijk veroorzaakte het meer geplak en gedoe dan romantiek, maar Maryl had echt geen zin om zich van zijn schouder te gooien nu ze de kans eens had.
Ach ja, zolang de zon zich niet draaide, zat ze nog redelijk goed in de schaduw, dus ze mocht niet klagen.
“Hé, kunnen we hier mijn tent niet opzetten?” onderbrak Magali de film. Alle koppen draaiden zich ineens naar haar, niemand had meer oog voor de film.
“Ja! Zoals vorige zomer op chirokamp. Ik kleed me om, wie staat daar? Onze allerliefste Janni, die de tent wegtrekt.” zei Bryan, terwijl hij een arm om Janni heen sloeg en een klap op haar hoofd gaf.
Janni lachte en Bryan vervolgde hatelijk: “Waarom ook niet?!”
Je kon letterlijk zien wat een nostalgie Janni daaraan beleefde, terwijl een ondeugende blik op haar gezicht verscheen. Janni was een echte speelvogel. Op één april moest je het meeste opletten voor haar, want meestal had ze dagen op voorhand voor iedereen al een geschikt plannetje voorbereid. Ze was nonchalant en onopvallend in het uitvoeren van haar snode plannen en eens je ontdekte dat je beet genomen was, kon je haar wel vermoorden. Maar als je dan de blik op haar gezicht zag... Ze zag er zo blij als een klein kind uit dat na uren zeuren eindelijk een ijsje kreeg. Meer dan een geslaagde grap was er voor Janni niet nodig om zich goed te voelen.
“Neeee! Nu heb ik het gemist!” riep Stefan onthutst uit. Hij spoelde zijn favoriete stuk uit de film terug. Natuurlijk hoef je geen drie keer te raden dat dat het stuk op het einde is met de meisjes in strings op de trappen. En hij spoelde terug, en terug, en nog eens terug.
“Stef!” zuchtte Magali en ze gaf hem een duw. Stefan, die wiebelde op zijn stoel, die nog maar op één poot stond, donderde met kleren en al in het zwembad. Magali sloeg lachend haar hand voor haar mond, terwijl Stefan proestend bovenkwam. Dat dit niet ongestraft kon blijven, had iedereen wel al door. Stefan zou er nu alles aan doen om Magali in het water te krijgen. En dat zou hoe dan ook lukken, dat wist Maryl nu al.
Pieter rechtte zich en inwendig kon Maryl haar vriendin wel vervloeken. Stefan haastte zich net het zwembad uit – ongetwijfeld om Magali terug te pakken. Die probeerde snel weg te komen, maar uiteraard was de volleybal spelende, slanke, gespierde Stefan veel sneller.
Magali had blijkbaar ook al door dat haar poging tot niets zou uitdraaien en ze probeerde, al lopend, nog snel haar schoenen en haar riem weg te gooien. Daardoor liep ze net iets trager dan nodig was om Stefan voor te blijven, en daar maakte die laatste gretig gebruik van.
Hij zwierde haar over zijn rug en sprong het lichtblauwe water weer in. Eenmaal ze beiden in het water terechtgekomen waren, zwom Stefan snel verder in crawl, voor het geval dat Magali boven kwam en hem zou kunnen laten verdrinken.
“Kom! Het water is heerlijk,” glunderde hij, waarop hij ondergeduwd werd door een wraakzuchtige Magali. Ook Pieter trok zijn shirt uit, boog zich in duikhouding en... nam op het laatste nippertje Maryl ook mee.
“Jij, plaaggeest!” lachte ze, terwijl ze hem trakteerde op een watergolf, waarna Pieter een aantal seconden niets meer kon zeggen of doen en hapte naar adem, aangezien het water in zijn luchtpijp was geschoten.
Maryl kon er niets aan doen, maar behalve hem pesterig uit te lachen, voelde ze ook een scheutje medelijden in zich. Hij zag er zo aandoenlijk uit.
“Maar het water is inderdaad zalig.” glimlachte ze naar Stefan.
Toen Pieter eindelijk weer een manier had gevonden om zijn longen vol te ademen met verse lucht, schudde hij met zijn donkerbruine haar het water eruit. Hierna zwom hij ook achter Maryl aan, die onoverkomelijk ook één of ander geintje zou moeten incasseren. Ze probeerde nog wel weg te komen, maar de kleren die ze aanhad, maakten haar zo zwaar en loom, en ze had gewoon geen zin meer om nog langer te proberen om te zwemmen.
“Dat is niet eerlijk! Als je bekijkt hoeveel ik aan heb, en dat dan vergelijkt met de hoeveelheid aan kleren die jij aan hebt, zie je ook wel dat ik het nooit kan redden van je. En dan krijg je een 'zielig meisje vs. sterke, stoere jongen'-gevecht.” pleitte ze.
“Dat is volgens mij inderdaad geen vergelijking die ik op mijn proefwerk zou kunnen oplossen.” lachte Pieter. “Maar niemand heeft gezegd dat we hier een eerlijk spelletje zouden spelen!”
Maryl dacht na die eerste zin dat haar doel bereikt was, maar ze had moeten weten dat hij het vuil zou spelen. Hij zwom weer achter haar aan en duwde haar onder water. Daar probeerde hij haar luchtige zomerbroek uit te krijgen, wat hem nog lukte ook.
Lachend kwam Maryl boven water om hem quasi-boos aan te kijken. Het water voelde koud aan aan haar ontblootte bovenbenen, maar tegelijk was het ook heerlijk om die plakkende broek weg te hebben. Ze kon tenminste weer deftig zwemmen.
“Wat? Je zei toch dat je teveel kleren aanhad? Dan wil een mens al eens helpen!” lachte hij terug.
Ook Bryan en Janni sprongen uiteindelijk het water (maar niet zonder dat ze eerste de mogelijkheid hadden om hun overtollige kleren uit te spelen, een mogelijkheid die Maryl jammer genoeg niet had gehad) in en het werd een namiddag vol waterpret, spelletjes, en.. een Pieter met ontbloot bovenlijf, die er om te kussen uitzag.
Oh god.. Waar heb ik dit aan verdiend..

Hoofdstuk 14 - Mandy

Mandy trapte nog even door. God, wat ging deze fiets traag. Er stonden niet eens voldoende vitesses op, al had de iets te platte band er vast ook iets mee te maken.
Alvast op haar verlanglijst zetten voor haar min of meer geslaagde examens. Ze fietste het huis van de buren voorbij, een groot herenhuis van meneer en mevrouw Van der Vennen met hun enige dochter Magali, één van de beste vriendinnen van haar zus.
Vaak was die daar te vinden, relaxed in een bubbelbad met haar kliekje, of gewoon zonnebadend in de grote tuin.
Eigenlijk was dat herenhuis niet eens veel kleiner dan dat van Mandy's ouders, maar barbecue-feestjes hadden altijd véél meer succes bij de familie Sanders, door het grote zwembad. Zoals je in alle films ziet waarin twee buren in een rijke wijk elkaar de loef proberen af te steken, gebeurde dat ook hier. De Van der Vennen's hadden wel eens geprobeerd een zwembad aan te leggen, maar ze hadden geen vergunning gekregen, wat tot gevolg had dat er in deze straat maar één zwembad lag, dat van hun. Het zwembad dat nu blijkbaar bezet werd gehouden door haar zus, haar buurmeisje, haar idiote klasgenoot Stefan, nog twee mensen die mekaar onder duwden en... Pieter!
Ze glimlachte en leidde haar fiets naar het tuinhuis.
“Die is goed gezind,” hoorde ze Magali opmerken tegen haar zus. “En je zou eens moeten weten waarom, dacht Mandy blij. Er zat een knappe gast in haar zwembad die niet echt haar type was, en er kwam een knappe gast aan vanavond die wel helemaal haar type was.
Ze zag dat Maryl een paar tafels buiten had geschoven, blijkbaar had ze haar idee om binnen te feesten naar buiten geschoven. Best slim, eigenlijk, met zulke temperaturen. Mandy mocht de zon meestal dan wel veel te heet vinden en de zomer was niet haar favoriete seizoen, 's avonds, als de temperaturen gezakt waren, was het er heerlijk koel en met alle geluiden van vogels en wapperende bomen op de achtergrond, had het iets magisch.
En romantisch mocht ze dan wel niet echt zijn, maar schuifelen kon overal, zelfs – en misschien wel vooral – in het maanlicht, als de dag onderging, met het gevoel dat er een nieuwe dag begon. Van Pieter naar Jared, van Jared naar Pieter. Mandy glimlacht gelukzalig. Zelfs het hete weer dat haar deed zweten, kon haar even niets schelen.

Mandy stond uitgeput voor haar kleerkast. Al zeker twintig outfits had ze gepast, geprobeerd en (af)gekeurd. De meesten had ze afgekeurd omdat ze haar en Jared ermee voor de geest had gehaald. Dat had ze tenminste geprobeerd, want bij sommigen sloeg ook meteen de angst toe, en die kieperde ze direct de vuilnisbak in.
Elke keer zag ze hem zijn zwarte leren jack haar naar zich toe trekken, te knipogen en sensueel te fluisteren. Alleen waren de woorden niet “Wauw, laat Laurien toch, jij bent wat ik wil?” maar wel “Wauw, wat zie jij er vreselijk uit!”.
En zo had ze al zeker twintig outfits afgekeurd.
“Hmmm, dit is leuk,” dacht ze bij zichzelf en ze betrapte zichzelf weer op een glimlach. Het was niet dat Mandy depressief was of nooit lachte, maar het lag gewoon niet in haar aard om voor het minste positieve wat er in haar leven gebeurde, eens te lachen. Als ze dan wel lachte, wist je tenminste dat ze het het meende. Ze hield haar wit shirt voor zich, gecombineerd met een uitgerafeld jeans-rokje, haar favoriete zwarte legging en haar oude riem. Die zou haar zeker geluk brengen. En geluk was precies wat ze nodig had, samen met wat drank en een gezonde dosis lef. Vanavond werd haar avond, en op haar avond zou ze doen waar ze al zolang naar snakte. Ze wou Jared. Ze had er de laatste tijd veel over nagedacht. Ze vond het erg dat ze Laurien ging kwetsen, maar daar hoefde ze zich vanavond nog geen zorgen over te maken. Ze zou Jared eerlijk opbiechten wat ze voor hem voelde, en hopen dat hij hetzelfde voor haar voelde en bereid was om Laurien op te geven voor haar. Daarna zou ze vast moeilijkheden kregen met haar vriendengroepje, maar ze hoopte dat dat na verloop van tijd in orde zou komen en dat iedereen zou zien wat voor een perfect koppel ze vormden. Dat was waar ze op hoopte. Aan een andere uitweg had ze nog niet echt gedacht. Wat als hij haar niet leuk vond en zou klikken bij Laurien? Wat als hij haar wel leuk vond, maar zo bang was dat hij niemand wou kwetsen? Wat als...
Mandy onderbrak zichzelf. Ze had hier al zolang niet aan gedacht, het was nu niet het moment om dat wel te doen.
Ze keek op haar bureauklok en die gaf aan dat het al bijna acht uur was. Ze wist dat ze heel erg lang had gedaan over het kiezen van de perfecte outfit, maar ze had niet verwacht dat het uren in beslag zou nemen. Beneden hoorde ze de bel gaan. Snel schoot ze in haar kleren, ging met haar handen nog even door haar haar en haalde diep adem. Haar haar was niet perfect, maar het kon ermee door. Ze had geluk dat het altijd stijl lag, waardoor ze nooit last had van opstandige krullen die absoluut in een richting wouden liggen die zij niet oké vond.
Een laatste blik in de spiegel en ze ging de deur uit. Als ze een skater was, zou ze de trap afzoeven, zo snel ging ze.
Ze opende de deur en begroette Jared met een glimlach waar Demi Lovato nog wat van kon leren.
“Hey! Laurien en Sas komen zo,” beantwoorde hij haar groet, “Leuke riem, trouwens.”
Ik wist dat het een goed idee was om deze kleren te kiezen, ik wíst het!
Uitgelaten keek Mandy naar Jared. Achter hem sprong Laurien op zijn rug en ook Saskia doemde op. Het moment had langer mogen duren, maar ze had nog de hele avond. Het zou belachelijk zijn om al te beginnen flirten zonder dat ze zich de nodige moed had ingedronken. De komende uren zouden vol zitten met Jared. Blij met die gedachte, grijnsde Mandy weer. Het was absoluut haar dagje.
Én hij vond haar kleren mooi. Ook daar was Mandy blij om. Dat betekende dat de vorige drie uur van haar leven tenminste niet verspild waren.

Hoofdstuk 15 - Maryl

Maryl rilde. Het werd avond en blijkbaar was het in begin juli in natte kleren dan nog redelijk koud. Ze was net het zwembad uit gekropen, aangezien het al avond werd en er wel eens gasten zouden kunnen komen. Ze probeerde zo goed en zo kwaad mogelijk haar haar en broekspijpen uit te wringen, terwijl ze lachte om het beeld van haar zus die er zo gelukkig bijliep.
Zou die Jared daar iets voor tussen zitten? Ze zag wel dat Mandy soms naar hem loerde, en veel meer lachte als hij in de buurt was. Lachen deed je onbewust, maar het maakte je zo veel mooier. Daarom was het ergens ook de beste truc om te flirten, en Maryl dacht dat haar zus dat onbewust probeerde te bereiken.
Maryl had nog geen kennis gemaakt, maar hij zag er alleszins veel vriendelijker uit dan Saskia. Dus het kon best wel eens zijn dat hij inderdaad de reden van haar vele glimlachjes was.
Of was het gewoon het feit dat er een feestje was, dat zij er bijna niets voor had moeten doen, en dat ze haar rapport nog niet aan haar vader moest uitleggen?
Maryl gokte toch op het eerste.
“Hey, handdoek nodig?”
Ze werd opgeschrikt uit haar overpeinzingen. Pieter stond voor haar en hield de ene helft van de grote badhanddoeken uitnodigend ver van zijn lichaam om aan te tonen dat ze er ook onder mocht kruipen.
Dankbaar glimlachend stond ze op en kroop dicht bij hem onder de warmte van de badhanddoek, die haar moeder altijd naast het zwembad neer spreidde, en ze dus nog moest wassen, drogen en terugleggen, maar vooral naast zijn lichaamswarmte.
“Maryl?” fluisterde hij, gevaarlijk dicht bij haar oor. Als Maryl zich zou omdraaien en iets groter zou zijn, zouden hun lippen elkaar bijna raken. Ondanks dat ze dat ontzettend graag zou willen, zou ze vast een enorme sloerie lijken als hij haar gewoon wou zeggen dat hij het koud had.
“Ja?” zei ze daarom zacht, terwijl ze hem aankeek en haar gezicht wat verder wegschoof, hoe erg ze dat ook niet wou. Ze slikte, en ze wist zeker dat hij het kon horen.
Wel bleef ze hem in de ogen kijken. Zijn mooie bruine ogen. De ogen die op elk moment van de dag, in welke gemoedstoestand hij ook was altijd leken te spreken, te leven. De ogen waar ze zo van hield.
Ze moest zichzelf echt bedwingen om niet weer dichter naar hem toe te schuiven. Dat zou alles alleen nog maar moeilijker maken.
“Ik... Euh, ik... Ik vind... Je-”
Maryl had zo'n donkergrijs vermoeden wat hij ging zeggen, of was dat alleen maar omdat ze dat zo hoopte? Ze hoopte immers zo dat hij ging zeggen dat hij haar ook leuk vond. En niet zomaar leuk, maar heel erg leuk leuk – kon dat?
“Joehoe! Wat zitten jullie twee daar zo afgezonderd te zitten?” riep Janni, gehuld in een roze badjas van Maryl's moeder. Fijn, dat wordt een hele wasmand.
Pieter schraapte zijn keel en Maryl voelde dat zowel haar als ook Janni's blik over zich gezicht gleed.
“Eigenlijk wou ik zeggen dat het al acht uur is en dat het misschien tijd wordt om je zelfgemaakte hapjes buiten te zetten. Ik krijg honger,”
Honger, ammehoela! Als er één ding was dat Pieter niet kon, was het wel liegen. En de enige waarheid die nu uit zijn mond zou moeten rollen, was: “Ik vond het geweldig en geen woorden kunnen beschrijven wat ik je eigenlijk wil vertellen.”
En dan zou hij haar kussen. Janni keek haar veelbetekenend aan, en Maryl beantwoordde dat oogcontact met een vuile blik.
Weg dagdroom.

Een half uurtje later had Maryl een topje met spaghettibandjes aan, een driekwart-jeansbroek en een kasjmieren vestje tegen de koude. Een vestje met lintjes om open of toe te doen, naargelang de temperatuur de hoogte inschoot of net daalde. Haar haar was redelijk onhandelbaar, nadat ze het had gewassen en daarom had ze het in een losse knot gedraaid.
Mandy had de muziekkast van haar vader opgezet, en eigenlijk had Maryl dat net willen beletten, met zoveel mensen in huis, maar met de kleine laptops en CD-spelers buiten waren ze ook niet veel.
En trouwens... Tegen de tijd dat haar ouders terug kwamen, stond alles weer opgeruimd en netjes op zijn oorspronkelijke plaats, had ze gepoetst én de badhanddoeken in de was gestoken.
Makkelijk zat als al haar vrienden in de tuin bleven logeren die nacht.

Hoofdstuk 16 - Mandy

Mandy keek ongemakkelijk naar al het volk dat toestroomde.
“Hé, je vindt het toch niet erg dat ik nog een paar mensen meebracht?” vroeg Jared. Een páár?! Mandy wilde niet eens weten wat hij bedoelde als hij zei dat hij een hele mensenmassa had uitgenodigd.
“Nee, natuurlijk niet.” glimlachte ze zoet. Weer dat glimlachen. Misschien was Jared toch niet zo goed voor haar.
Ze keek om zich geen. Echt zowat de hele buurt had zich hier verzameld. Mensen die ze amper kende, vrienden, buren en kennissen, mensen die ze kende van er tegen aan te botsen in de supermarkt, jobstudenten uit die supermarkt... In het zwembad had een hevig kussend koppeltje zich in het koude water gewaagd. Mandy begreep er niets van. Zijzelf kroop zelfs moeilijk in het water als het dertig graden was. Ze hield niet zo van zwemmen. Soms sprong ze er even in om verfrissing te zoeken, aangezien ze ook niet zo van de zon hield, maar ze stond even snel weer op het droge. En nu, terwijl het amper vijftien graden was, zat plots iedereen in háár zwembad. Oh, wacht eens even, niet zomaar iedereen. Dat was Saskia, die blijkbaar iets zocht in de mond van de zwartharige Zebra in de buurt. Misschien was het haar waardigheid.
Natuurlijk had de Zebra niet echt een zwart-wit gestreept lichaam en een muil in plaats van een mond, maar daar leek het soms wel een beetje op. Hij droeg vaak een zwart-wit gestreepte polo en niet voor het één of het ander, maar zijn gebit was zo groot als dat van een paard, en een zebra was toch een soort paard, niet? Bijgevolg stak zijn mond heel erg naar voor, en dat gaf hem een soort van muil. Waarschijnlijk kon het dus nog wel even duren voor haar vriendin terugvond wat ze zocht in die grote mond van hem. Walgelijk. Verder dacht hij ook heel erg zwart-wit, iedereen werd door hem in vakjes geduwd. Velen noemden hem ook de Gevangene, door zijn zwart-wit plunje, maar Mandy hield het liever op de Zebra.
Even verderop rolden twee jongens van ongeveer dertien de grote grasberg in hun tuin af. Enkele afgevallen blaadjes van bomen vlogen de lucht in, terwijl de twee de tijd van hun leven hadden. Ze kon zich niet inbeelden da zij op haar dertiende al naar fuiven mocht. Alhoewel, waarschijnlijk waren de twee hier stiekem, net als zij deed toen ze dertien was. Ze vond het echt heel erg spannend dan om ergens te zijn waar ze niet mocht zijn, maar waar het wel heel erg leuk was en waar ze naar harte lust kon drinken, zonder dat iemand het merkte of erover zeurde.
Dan waren er ook nog twee jongeren die lachend zoutjes in elkaars mond gooiden. Iedereen vermaakte zich, iedereen stond hier in een groep, en zij... Zij was niet langer alleen!
Daar stond Jared, aan de geïmproviseerde bar, te drinken van het soft-alcoholische drankje dat hij in zijn handen had.
“Dansen?” stelde ze voor.
“Hmmm, de muziek is niet geweldig, maar...” Hij nam nog een slok van zijn drankje. “Daar verandert het gezelschap niets aan.”
“Is dat een ja?” plaagde ze hem.
“Misschien wel, ja.” plaagde hij terug en hij stak zijn hand uitnodigend uit. Bij die plotse beweging viel zijn zwarte haar voor zijn groene ogen, wat hem ongelooflijk sexy maakte. Dansen. Nu.

Een rap- en dansnummer en een slow later, was Mandy uitgeput. Misschien moest ze weer wat meer gaan dansen. Dat had ze vroeger nog gedaan met Maryl. Als ze dat nog zou doen, zou ze tenminste niet meer zo kapot zijn na een aantal liedjes op de dansvloer te staan shaken. Haar conditie was beneden nul.
Afgrijselijk, ongelooflijk slecht.
Vooral de slow was wat onwennig geweest. Niet meteen de perfect ingeblikte scène om in in een romantische film te gebruiken, maar dat hoefde ook niet. In de meest voor de hand liggende romantische films was het hoofdpersonage ook niet verliefd op haar beste vriend, die ook nog eens het lief was van haar beste vriendin. Alleen in One Tree Hill, maar dat was geen film, dus dat telde niet mee.
Ze hadden geslowd en omdat Mandy kleiner was dan Jared moest ze haar hoofd wel op zijn schouder leggen, of niet soms?
Behalve dat stond ze in totaal zo'n acht keer op zijn voeten, dus al bij al was ze blij dat Maryl een luider en heftiger nummer van de Jonas Brothers opzette, ook al zou ze dat normaal hartgrondig vervloekt hebben.
“Hé!” riep Laurien's stem, “Jared! Dansen?”
“Ja, goed plan. Doei, Mandy!”
Die was momenteel iets te verbouwereerd om te antwoorden. Drie nummers lang ging het goed, buiten dat ze zijn voeten tot moes had gewalst, en dan mocht hij nog blij zijn dat ze haar zwart suède schoentjes met vijf centimeter hak niet aan had, en dan liet hij haar zomaar zitten, om hand in hand weg te lopen met Laurien?! Ze wist dat zij nog altijd zijn vriendin was, maar dat betekende toch niet dat ze geen vrienden konden worden – en dat zij ondertussen meer kon proberen? Dat betekende het inderdaad niet, en ze vond dat Laurien dat maar eens moest leren..
Hij was noch haar persoonlijk eigendom, noch haar schoothondje. Tenzij hij dat zelf leuk vond, maar dat kon ze zichzelf niet wijsmaken. Dat wou ze zichzelf ook niet wijsmaken.
“Mandy!” krijste Saskia opgelaten, terwijl ze een streng haar droog zwierde en haar bikini-topje controleerde om te zien of alles goed zat. Ze zag er zo blij uit. Te blij naar Mandy's zin. Als zij het moeilijk had, moest haar beste vriendin zich ook maar slecht voelen. Dat was misschien cru verwoord, maar het was wel wat ze bedoelde. Ze had geen behoefte aan hyperactieve, heel erg blije mensen om zich heen als zij zich rot voelde.
“Moet jij je tong niet in iemands bek gaan steken?” beet Mandy.

Hoofdstuk 17 - Maryl

Als haar zus zich er al ongemakkelijk bij voelde, was die nog maar een onderdaan van ongemakkelijkheidsland. Maryl was absoluut de koningin. In plaats van Pieter ten dans te vragen, had ze alleen nog maar glasscherven opgeraapt, kijkend naar dat kussend koppeltje in het water, hopend dat er geen gasten meer zouden arriveren.
Niet dat die wensen iets hadden uitgehaald, want de gasten bleven ondertussen nog steeds toestromen.
”He, stresskip!” hoorde ze achter zich een stem die ze maar al te graag herkende. Ze was de hele avond zo druk geweest dat ze helemaal geen aandacht voor Pieter had gehad. In plaats van de ene – stuntelige – move na de andere te maken, had ze alleen nog maar mensen van bij haar moeders bloemperkjes weggejaagd.
“Valt het zo op?” vroeg ze en ze blies een bruine krul weg uit haar gezicht. Had ze haar haar maar opgestoken...
“Een beetje maar. Ik ken iets ontspannender. Waarom laat je die bloemen niet gewoon voor wat ze zijn en zeg je ja als ik je probeer ten dans te vragen?”
Terwijl ze bezig was met de tuin te laten ruïneren, had ze hem al wel eens met Magali of Janni zien dansen, en zelf één keer met Bryan en zijn blonde buurmeisje, dus ze wist wel dat het niet echt serieus was, maar toch wou ze maar al te graag ja zeggen.
Alleen... Mandy scheen zich niet echt bezig te houden met iets anders dan te proberen niet op Jared's voeten te gaan staan. Vroeger hadden ze nog samen op dansles gezeten, maar voor ze aan het onderwerp stijldansen waren gekomen, was Mandy alweer van dansen afgegaan. Maryl zelf had nog een jaartje lustig verder gedanst, maar toen ging de school dicht, wegens te wenig geld. Ze werd verkocht en er werd een parkeergarage van gemaakt. Ze had zich er echt thuis gevoeld, en ze had geen zin om te dansen in een andere dansschool. Daarom was ze er maar mee gestopt.
Maar de tuin werd toch al geruïneerd, die kleine verandering die Maryl heette, maakte daar niet veel aan uit.
“Ja. Graag,” grijnsde ze daarom en ze kon de dee-jay wel op haar blote voeten kussen toen bleek dat “No Air” werd gedraaid. En die dee-jay bleek.. Janni te zijn!
Ze keek Maryl even aan en bracht haar duim en wijsvinger naar mekaar toe om een hartje te vormen. Maryl vormde met haar lippen geluidloos de woorden 'dank je' en sloeg haar armen om Pieter heen.
“Ik ben helemaal van jou.” zei ze met een stralende glimlach tegen zijn schouder. En hij moest eens weten in welke opzichten ze dat allemaal bedoelde behalve dan in het dansen.
“Goed, want ik moet je iets vertellen. Iets belangrijks.”
“Ik luister,” fluisterde Maryl, hopend, biddend, smekend dat hij zou zeggen waar ze de hele avond al op gewacht had.
Nogal slecht op zijn gemak keek Pieter rond. Maryl legde haar hand onder Pieters kin. Ze kon zijn gave huid voelen, waar ze zachtjes over streek.
“Druk hier, hé.” zei ze stil.
Pieter keek haar blij verrast aan omdat ze hem begreep.
“Kom mee,” fluisterde ze in zijn oor en ze trok hem mee naar haar speciale plekje. Een klein stukje tuin achter een grote eikenboom. Twee takken groeiden er naar mekaar toe, en vroeger schommelde ze er vaak op. Ze waren erg sterk, en braken amper, na al die tijd waren ze zelfs vergroeid, waardoor je ze bijna niet uit elkaar kreeg. Het was ook altijd een prima plek geweest om verstoppertje te spelen, niemand die haar erachter vond. Behalve haar vrienden natuurlijk, die wisten altijd waar ze zich ging verstoppen, daardoor moest ze altijd andere plekjes zoeken om het kinderspelletje te winnen. En dat was precies wat ze nu wou doen. Zich verstoppen van haar verantwoordelijkheden en de rest van de wereld, samen met Pieter.
“Wauw, mooi plekje!” bewonderde Pieter, maar Maryl zag dat hij nog steeds niet echt kalm was. Niet zo kalm als ze wou dat hij bij haar was. Ze wou dat hij helemaal zichzelf kon zijn bij haar.
“Maar... Wat moest je me nu vertellen?” vroeg ze ietwat ongeduldig. Ze wist dat het een slechte eigenschap was en dat ze hem er allesbehalve mee op zijn gemak stelde, maar ze brandde van nieuwsgierigheid om te weten of Pieter echt haar verlangens zou bevestigen.
“Ik wou het je eigenlijk bij het zwembad al vertellen, maar...” begon hij lachend.
Aha! Zie je wel dat hij loog. Hij moest haar helemaal niets vragen over die stomme hapjes, en hij had helemaal geen honger. Hij moest haar iets echt belangrijks vertellen, en hij stond op het punt dat nu te doen.
“Pieter, dude! Hier zit je!” riep Bryan's stem.
“Bryan, trap het af, jij gevoelloze, hersenloze garnaal!”
Wonderlijk genoeg schreeuwde niet Maryl, maar Janni zo. Haar hoofd stond op ontploffen en ze keek Bryan boos aan.
Ze trok hem mee aan de kraag van zijn hemd, maar jammer genoeg was Pieters nieuwsgierigheid gewekt en blijkbaar was hij maar al te blij dat hij haar nu geen uitleg verschuldigd was. Dat verontrustte haar nog meer. Als het echt zo belangrijk was dat hij het haar niet durfde vertellen, kon ze zeker niet wachten om het te horen.
Ho, Maryl, kalmeer even!
“Maar...” protesteerde ze.
“Ik moet toch achter hem aan! Hij had me nodig. Sorry, Mar!”
Met die 'sorry' was zij vet en Bryan in stilte verwensend bleef ze alleen op de boomstronk schommelen.

Ik blijf hier maar hoofdstukken posten, maar ik weet dus niet of iemand ze hier leest, haha. Áls iemand mijn verhaal volgt, wil je dan alsjeblieft alsjeblieft alsjeblieft een kleine reactie posten (:
Dankjewel!

Hoofdstuk 18 - Mandy

Mandy liet haar lichaam meevoeren op de beat van de muziek. Dat was het enige wat ze wel nog kon vanuit haar danslessen. Na een korte bekvecht-ruzie met Saskia besloot ze dat ze maar beter het beste van de avond kon maken. Ze zou immers eerder door Jared ten dans gevraagd worden als ze zich herpakte en straalde op háár feest, dan als ze zich gedroeg als een vod die niet tegen een stootje kon.
Als hij haar kon vergeven dat ze steeds op zijn tenen ging staan. Of haar gebrek aan danstalent.
Aan de andere kant... Eigenlijk had ze alle redenen om chagrijnig te zijn, aangezien niet zij, maar Jared de hele buurt had uitgenodigd en die nu aan haar eten zaten in haar tuin. Maar om de één of andere gekke reden gingen de woorden 'chagrijnig' en 'Jared' niet samen in één zin? Die reden zou wel eens liefde kunnen zijn, vermoedde Mandy. Echte liefde. Maar jammer genoeg was die reden niet alleen op haar van toepassing. Terwijl ze zich verder bewoog op het ritme van de liedjes die gedraaid werden, viel haar oog op Jared, innig verstrengeld met Laurien.
Het liefst zou ze haar vriendin de ogen uitkrabben. Het probleem was alleen dat ze dan moest kiezen tussen het feit dat ze haar de ogen uit zou krabben of het feit dat ze haar nog langer een vriendin noemde. Ze had altijd plezier met Laurien, maar als Mandy haar samen zag met Jared, werd ze verscheurd door jaloezie. Ze probeerde het groene monster op dat moment dan wel de kop in te drukken, maar het leek alsof alle sympathie die ze voor Laurien voelde, weg sijpelde als sap uit een sinaasappel. Alsof haar hand een bokshandschoen droeg en Laurien een nieuwe boksbal was.
“Hé! Wat doe je nu?!”
Mandy sloeg haar hand voor haar mond. Die bokshandschoen droeg ze niet en Laurien was niet het doelwit, maar wel... Jared.
Oh god, waarom gebeuren zulke gênante dingen altijd met MIJ!
“Sorry! Sorry, sorry, sorry! Is alles goed?” vroeg ze beschaamd. Deze avond was officieel een ramp. Ze raakte zijn neus even aan. Hij voelde koel aan.
“Er komt al geen sloot bloed uit en gebroken ziet hij er ook niet uit.” concludeerde Mandy en ze probeerde niet in haar stem te laten doorklinken hoe fijn ze die aanraking en zijn reactie erop vond. Niet uitnodigend naar meer, geen aanraking terug. Een beetje verbaasd was zijn gezicht, en verrast, maar hij werd tenminste niet boos of duwde haar hand niet weg.
En ze had hem tenminste niet met een sinaasappel vergeleken.
“Je mag al blij zijn dat ik je niet uitperste.”
“Wat?” vroeg hij lachend. Shit, zei ze dat echt luidop?!
“Euh, niets.” mompelde ze beschaamd, terwijl ze een rode blos naar haar bleke gezicht voelde stromen. Dat zou er vast niet uitzien.
Ze wendde haar gezicht gauw af. Jared nam nog een Bacardi Breezer Orange. Zijn favoriet, wist Mandy.
“Jarrie!” kirde Laurien, terwijl ze hem rond de nek vloog. Ze had duidelijk al wat teveel op. Mandy had haar al vaak zo gezien, praktisch elke keer als ze samen uitgingen. En eigenlijk kon je het haar hier ook niet eens kwalijk nemen. Gratis drank en bovendien nog eens erg véél gratis drank. Iedereen die daar niet van profiteerde, was gek, kickte af of was elf jaar oud.
Laurien lispelde en trok Jared weer mee naar het geluid van de boxen. Jared zwaaide nog even, alsof hij het jammer vond dat hun gesprek vroegtijdig was afgebroken. Daar had zij echter geen schuld aan, evenmin als hij, maar wel zijn dierbare vriendinnetje. Als Laurien gedronken had, claimde ze Jared nog meer dan anders. Alsof iedereen die nog maar in zijn buurt kwam, meteen morsdood moest. Dat zou Mandy persoonlijk nooit doen, geen wonder dat haar lief dan onmiddellijk weg zou lopen. Moest ze er één hebben, alleszins. Maar dat leek Jared niet te begrijpen, dat weglopen. Hij scheen het best te vinden.
Mandy zwaaide even terug en klakte met haar tong. Hoe belachelijk had ze zich nu weer gemaakt...
Terwijl Jared hand in hand met Laurien wegliep over een onder gekotst 'Welkom'-tapijt zag Mandy iets anders dat haar oog streelde. Of liever gezegd, iémand anders.
Daar stond Pieter met die twee andere gasten die hij zijn vrienden noemde. Met één ervan had hij geslowt. Jared was tenminste een échte vent, die alleen met meisjes slowde, maar goed...
Ze kon hem maar beter jaloers maken. En wie was daar nu beter geschikt voor dan die bruinharige god?
Ze nam nog een slokje van haar drankje – eigenlijk besefte ze niet eens meer wat er in zat, maar het smaakte alcoholisch en vies – en stapte op hem af.
“Dansen?” vroeg ze.
“Euh, eigenlijk was ik van plan om -”
Blablabla... Altijd hetzelfde liedje. Hier had ze geen tijd voor.
Ze trok hem naar zich toe en kuste hem vol op de mond. Ofwel genoot hij ervan, ofwel stond hij te perplex, ofwel was hij te dronken om door te hebben wat er gebeurde, maar aanvankelijk duwde hij haar niet van zich af, zoals ze ergens wel verwacht had. Het streelde haar ego.
Mandy hoorde enkele mensen joelen, maar dat kon haar niet schelen.
Integendeel zelfs, dan had ze veel meer kans dat het nieuwtje – vers van de pers en heerlijk roddelmateriaal – Jared bereikte. Ze wist niet eens zeker of Jared dan wel wat voor haar voelde, maar ze moest het proberen. Ze moest het weten en ze was niet van plan het hem te vertellen, dat was te gek voor woorden.
“What the...” hoorde ze achter zich een bekende stem. Haar beste vriendin trok haar met zich mee, nagestaard door de menigte net op het moment dat ook Pieter zich losgekoppeld had. Hij staarde haar met open mond na.
“Wat? Je eerste?” vroeg een zwartharige jongen hem bitter, waarna hij op de grond spuugde, net voor Pieters voeten.
Het leek erop dat Mandy's plannetje gelukt was...

Hoofdstuk 19 - Maryl

Maryl zuchtte. Ze hield van Bryan, maar soms kon hij zo irritant doen. En het ergste was misschien nog dat hij het niet eens doorhad.
“Sorry! Ik wou hem echt tegenhouden toen ik jullie zag wegsluipen. Maar ja, je kent Bryan, hé.” zei ze verontschuldigend. Maryl glimlachte even naar haar, om te tonen dat zij er ook niets aan kon doen.
“Je vindt hem leuk, hé.” vroeg Magali. Eigenlijk was het niet eens een vraag, het was een vaststelling, alsof ze het al wist.
“Kom, we gaan dansen.” ontweek Maryl haar vriendin. Ze mocht het dan wel weten, ze vond het nog steeds moeilijk om het hardop onder woorden te brengen. Niet zo moeilijk als het tegen hem vertellen, maar toch... Moeilijk. Anders moeilijk. Alsof haar droom kapot zou springen.
Ze nam Janni's arm vast en liep terug naar het huis.
“Weet je nog dat we hier vroeger altijd verstoppertje speelden?” lachte Janni.
“En ik verstopte me hier altijd zo goed dat niemand me kon vinden.” glunderde Maryl nostalgisch.
De twee meisjes lachten, terwijl ze terug dachten aan hun kleutertijd en de bijbehorende mini-mensjes die ze toen geweest waren.
“Waar zit Magali eigenlijk?” vroeg Maryl.
“De laatste keer dat ik haar zag, slowde ze met Jasper. God, ik wil een lief.” antwoordde Janni.
“Ze weten niet wat ze missen.” troostte Maryl haar.
“Pieter mist blijkbaar wel iets. Zijn gevoel voor smaak bijvoorbeeld.” zei Janni verbijsterd.
“Wat?” lachte Maryl.
Maar het lachen verging haar snel toen ze Janni's blik volgde en zag waar die heen ging.
Pieter. Mandy. Haar bloedeigen zus. Kussend. En niet zomaar een onschuldig kusje boven de gordel. Maryl stond aan de grond genageld. Ze voelde zich zo slecht.
Was ze dan echt zo blind geweest? Dacht ze echt dat hij ook maar een tiende van de liefde voelde die zij voor hem voelde? Hoe kon ze nu zó stom zijn? Elke keer ze bij haar vrienden was gaan uitrazen over Mandy, had hij haar echt begrepen. Hij troostte haar zelfs. Had ze zich dat allemaal verbeeld? Of had hij gewoon heel de tijd komedie gespeeld? Maar waarom dan?
Het was alsof alles vertraagde, behalve alle pijn van die wereld, die het plots op haar gemunt had. Een traan rolde over haar wangen. Gauw veegde ze hem weg, voor de vieze, zoute smaak haar mond bereikte. Met moeite kreeg ze zichzelf weer in beweging en ze liep weg van het hele schouwspel. Helaas liep de pijn met haar mee.
Ze stormde de trap op en smeet haar kamerdeur dicht met de kracht die een strandhut zou doen daveren. Ze plofte neer op haar bed en reageerde zich af op haar oude knuffelbeer door hem uit het raam te gooien.
“Aaaaaaaaaaaaaaargh!” schreeuwde ze de frustratie eruit. Dat kon zo helpen. Alles eruit schreeuwen. Maar niet voor dit. Ze voelde zich opgeluchter, maar ze voelde ook nog steeds de pijn die haar bijna deed breken.
Hoe kon Pieter? En hoe kon Mandy?
Ze nam háár grote liefde van haar af net vóór haar neus! Weeral!
“Het – is – NIET – eerlijk!” schreeuwde ze tegen niemand in het bijzonder.
Hoe kon ze Mandy ooit vertrouwd hebben?!
En hoe zat het met die Jared? Was het Pieter waardoor ze bleef glimlachen? Ze beukte met haar vuisten op haar kleerkast. Het enige resultaat was dat ze boven een gebroken hart ook nog eens een pijnlijk kloppende hand had en een foto die van de kast viel.
Een gekke foto van haar en Pieter, in een dronken stemming met Nieuwjaar. Haar gróte liefde... Op de achtergrond zag je Stefan met een toeter in zijn mond en zijn ogen toegeknepen, met tientallen slingers op zijn hoofd. Het moet net middernacht geweest zijn. Het begin van het nieuwe jaar. Ze had zich voorgenomen dat het een jaar zou zijn voor haar en Pieter. En nu zat ze hier, een halfjaar later op ongeveer hetzelfde tijdstip, in zak en as een potje te grienen op haar bed.
Ze verscheurde de foto in stukken, terwijl er een zoute traan op rolde. Ze hoorde niet eens dat de deur openging en Janni en Magali binnenkwamen. Ze gingen naast haar zitten.
“Shhht...” troostte Magali haar. Ze nam haar in haar armen en wiegde haar heen en weer.
“Ga Pieter halen,” fluisterde ze Janni toe.
“Nee!” reageerde Maryl echter fel, nog voor Janni kon opstaan, “Laat hem maar met die zus van mij het zwembad induiken. Ik wil niet dat hij me zo ziet. Hij moet niet weten dat ik zo zielig en stom ben omdat ik echt geloofde in liefde. In zijn liefde.”
“Het is niet jouw fout, Maryl! Ik dacht ook dat er chemie tussen jullie hing. Volgens mij zag zelfs Stefan dat. Alhoewel... Dat is misschien iets te hoopvol.” vervolgde Magali.
“Maar blijkbaar zag hij dat niet zo...” zei Janni spijtig, “Laat je niet kisten door één jongen, Mary.”
“Dat is nog altijd geen reden voor Mandy om hem in te pikken,” zei ze met vuurspuwende ogen, “En bovendien zijn ze elkaars type niet.”
Maryl wou niet huilen. Niet om Mandy, die voor haar part geen familie meer was. En zéker niet om Pieter, maar als ze zich het beeld van daarnet voor de geest haalde, kwamen de tranen vanzelf weer naar boven.
“We gaan even kijken of er nog zoveel gasten zijn. Het is al een stuk in de nacht en als mijn ouders gaan klikken...” zei Magali.
Ze klopte nog even op Maryl's schouder en ging samen met Janni de deur uit.
Een stilte overviel Maryl en langzaamaan kreeg ze haar ademhaling weer onder controle. Ze kon moeilijk geloven dat de zomervakantie zo somber inging.
Voor de tweede keer die avond ontsnapte een diepe, treurige zucht aan haar.

Hoofdstuk 20 - Mandy

Als Mandy wist wat er zich boven, amper een paar meter van haar eigen slaapkamer nota bene, afspeelde, zou ze het zich waarschijnlijk nog niet aantrekken.
Daar was veel te dronken voor. En zelfs zonder die dosis alcohol in haar lijf had ze nog niet zoveel mensenkennis om te zien dat ze een blijvende schade had aangericht.
Zo te zien kwam de haat naar mekaar toe nu eindelijk van beide kanten. Niet dat Mandy Maryl altijd gehaat had, wel soms verafschuwd en gevonden dat ze helemaal niet op elkaar leken. Maryl leek haar zus nu echt te haten, al was dat waarschijnlijk ook wel het verdriet van het moment.
“Wat overkomt jou in godsnaam? Je kan echt wel beter krijgen dat dat stuk verdriet!” preekte Saskia.
“Hij is misschien geen blijver, maar dan heb ik tenminste met één knappe gast gekust vandaag, in tegenstelling tot jou.”
“Hé, ik heb gekust.”
“Maar met de zebra! Die is niet knap.”
“Pieter is dan misschien – in jouw termen, want hij is niet bepaald mijn type – knap, maar je haat zijn kinderachtig groepje, waar hij ook nog steeds toe behoort.” pruttelde Saskia.
“Ik zei toch al dat hij geen blijver was. En maak je geen zorgen. Volgens mijn termen vind ik hem knap, maar is hij ook helemaal mijn type niet.” verdedigde Mandy zichzelf. Saskia keek haar nog steeds boos aan.
“Tjeezes, het was één kus. Eén stomme kus. Ga verder met je leven, Sas.” antwoordde Mandy kattig.
Zichtbaar van haar stuk gebracht, zweeg Saskia. Ze was het niet gewoon dat haar beste vriendin zich zo groots en stoer gedroeg tegenover haar.
Kon zij weten dat Mandy al genoeg alcohol op had voor een heel leger. En dat alleen om zichzelf moed in te drinken om de ene move na de andere te begaan, en vervolgens zo gekwetst te worden om nog kattiger te worden en méér alcohol te drinken.
Alleen was ze niet de enige die gekwetst werd die avond, en waarschijnlijk niet eens degene die het meest gekwetst werd.
“En als je me nu excuseert.” glimlachte ze. Mandy passeerde Saskia en liep naar Jared, die op een bankje in hun tuin zat.
“Hey! Er is best veel volk op afgekomen, hé?” zei Mandy, terwijl ze op zijn knie klopte.
“Het feest zal goed zijn, hé.” antwoordde Jared met opeen geklemde kaken.
“Oei, welke hond heeft jou gebeten? Ruzie met Laurien?” vroeg ze hoopvol. Ze hoopte dat dat niet te erg in haar stem doorklonk, maar zat er ook niet te erg over in als dat wel zo was. Er hing spanning in de lucht, en Mandy wist niet of dat positief of negatief was, maar ze besloot haar kansen erop te wagen.
“Nee. Ruzie met Pieter? Of was hij alleen maar een one-nightstand?”
Hij was dus echt jaloers.
“Oh, dat. Dat was niets serieus, hoor. Ken je me niet beter dan dat?”
Het kostte haar enige moeite om zich verstaanbaar te maken. Ze sprak met een wat dubbele tong. Jared keek haar wantrouwig aan.
“'Zijn we anders jaloers, Jarrie?” kirde Mandy, iets wat ze alleen zou doen als ze niet bij volle zinnen was.
“Jarrie?” herhaalde hij huiverend. “En, jaloers? Ik? Ken je me niet beter dan dat? En waarom zou ik trouwens? Ik heb Laurien toch.”
“En wil dat zeggen dat je nooit eens stout mag zijn?” lispelde Mandy, terwijl ze met haar hand de rug van de zijne streelde.
“Ik dacht dat Laurien en jij beste vriendinnen waren.” zei Jared, maar het klonk niet beschuldigend, eerder uitdagend.
“En ik dacht dat jij haar lief was.” lachte Mandy.
Jared keek haar in de ogen. Een twinkeling speelde in zijn eigen ogen, maar zijn mond bleef onbewogen.
Hij bleef lachen met zijn ogen, maar ondernam geen enkele poging om haar vast te nemen en haar hart nog meer uit haar borstkas te rukken dat het nu al deed.
Mandy kon zichzelf niet meer controleren. Al wat ze wilde was toegeven. Toegeven aan haar verlangens. Toegeven aan haar dierlijke instincten. Toegeven aan alles wat ze niet zou durven als ze die avond niet gedronken had. Niet dat ze het nuchter niet had willen doen, ze zou er geen spijt van hebben, ze zou het alleen niet durven in de wetenschap dat er elk moment iemand hen kon zien.
Nu was dat alleen maar spannend. Ongelooflijk spannend.
En ze boog voorover, met gesloten ogen. Als ze die open had gehouden, zou ze gezien hebben dat hij even opgewonden was als zij, misschien een beetje verdwaasder door de drank die hij ook al naar binnen had gespeeld, en het feit dat ze ze zich zo tegen Laurien verzette. Ze zou ook zien dat zijn gezichtsuitdrukking geamuseerd was, en helemaal niet schuldbewust.
Alhoewel... Zelfs als ze haar ogen had geopend, zou ze waarschijnlijk nog te erg hebben genoten om te letten op zijn gelaatsuitdrukking. Het was een hemelse kus. Beter dan al degene die ze daarvoor had gekregen. Dat was waarschijnlijk omdat daar allemaal geen liefde bij te pas gekomen was.
Hier werd het genot van hun kus nog eens versterkt door de gevoelens die ze voor hem had.
En ze wou het niet toegeven, maar het cliché had gelijk. Aan alle mooie liedjes kwam een eind, en aan alle mooie kussen zeker.
“Mandyyyyyyy?” krijste een stem ergens ver weg.
“Laurien.” fluisterde Jared, terwijl hij zachtjes van haar weg schuifelde.
Was dat spijt in zijn stem?
“Ik zie je.” nam Jared afscheid, waarna hij zich weer verplaatste naar de achtertuin, waar het feest in volle gang was.
“Zie je.” mompelde Mandy en in haar stem was ongetwijfeld spijt te horen.
Aan de andere kant... Hij had haar gekust!
Hij!
Haar!
Spijt maakte al snel plaats voor een intens geluk, terwijl ze het knagende gevoel dat schuldgevoel ten opzichte van Laurien heette, probeerde weg te denken. Dat loste ze later wel op. Dit was de perfecte avond na de perfecte dag en ze liet hem niet verpesten door Laurien óf schuldgevoel.

Hoofdstuk 21 - Maryl

“Krii krii krii...”
Maryl opende traag haar ogen. Het was vredig stil. Elk weekend was het leuk om zo te ontwaken. Gewoon van de stilte, geen postbode, geen vuilniskar die je om neger uur deed wakker schrikken. Misschien af en toe een vogel, zoals nu. Elk weekend was ze er blij om, en nu was het... té stil.
Te stil om haar gedachten in toom te houden. En zo herinnerde ze zich weer hoe het feestje bij haar thuis gisteren afgelopen was. Ze strompelde als een wrak haar bed uit, trok haar shirt goed en wreef in haar ogen.
Plots kwam boven de pijn en het verraad van gisteravond de details ervan ook boven. Zo herinnerde ze zich dat ze nu eigenlijk samen met Stefan, Bryan, Magali, Janni en Pieter in een grote, blauwe tent zou liggen. Terwijl ze haar tanden poetste, keek ze op de wekkerradio.
Bij dat fantastische verhaal over de tent zou waarschijnlijk ook het feit horen dat ze pas rond de middag zou ontwaken in plaats van om tien uur 's ochtends.
Als ze eraan dacht in wiens armen ze zou ontwaken, zuchtte ze even en bekeek haar spiegelbeeld. Ze schrok ervan dat zij dat was. Door het uur waarop ze naar boven was gestormd, en het uur waarop ze uiteindelijk verwoed haar ogen had gesloten, had ze maar kleine oogjes met blauwe kringen eronder en zag ze haar donkere grote pupillen haar levenloos aanstaren. Ze leek wel een aan drugs verslaafde superster die een gigantische morning after beleefde. Het enige verschil was dat die tonnen make-up hadden om dat zorgvuldig weg te werken. “Nok nok” hoorde ze achter zich. Er werd op de deur geklopt. “Een beetje privacy graag...” mompelde Maryl in het gezicht van Magali.
“Sorry, de deur stond open. En je normaal ochtendhumeur is al erg, dit is erger.”
“Goed, dan ben ik toch niet de enige die dit abnormaal vind.” antwoordde ze chagrijnig.
Magali klopte haar even bemoedigend op de arm en zei: “Fris je even op, dan ruimen wij beneden al even op.”
“Hoe erg is het?” kreunde Maryl.
“Niet zo erg... Het kon erger... Oké, misschien een kleine ramp. Maar we fixen het wel voor je.”
Maryl glimlachte dankbaar. Wat een geluk dat ze haar vrienden nog had.
“Laat Mandy wel even de piano verhuizen naar alle hoeken van het huis, die is lekker zwaar.”
“Ik denk niet dat die al wakker is...” begon Magali aarzelend. “Ik zag haar gisteren druk bezig met die zwartharige gozer, als je begrijpt wat ik bedoel...”
Maryl's mond viel geschokt open en haar ogen knepen zich woest samen. Had ze niet genoeg aan één vriendje? Was ze echt zo stom om haar geluk te laten vergallen door die sletterige bezigheden van haar? Want dat was waar ze mee bezig was, behalve als Pieter en Jared beiden in polygamie geloofden, en van die eerste wist ze zeker dat dat niet zo was. Alhoewel, ze had ook zeker geweten dat hij ook verliefd op haar was... Ze had nu eindelijk het meest perfecte vriendje van de wereld, en nu ging ze alles verpesten? Ze stormde de badkamer uit en sloeg nijdig de deur van Mandy's kamer open.
“Wat is jouw probleem eigenlijk?!” begon ze haar tirade. Nu zou ze er niet goed van zijn. Maryl had zichzelf nog maar amper in de hand. Ze dwong zichzelf om te kalmeren voor ze domme dingen zou doen – zoals haar tweelingzus vermoorden, bijvoorbeeld – in plaats van alleen maar domme dingen te zeggen.
“Doe de deur toe en stop met roepen. Ik probéér – met de nadruk op probeer – te slapen. Sommigen onder ons hebben een leven en lagen niet al om twaalf uur in hun bed gisteren.”
“Eerst zit je overgelukkig te wezen, dan klooi je wat met Pieter en vervolgens zit je het gezicht van die emo van je af te lebberen. Te vulgair, te dronken of gewoon te Mandy?”
Maryl had niet de gewoonte om mensen in hokjes te duwen of neerbuigend over ze te spreken, maar ze moest haar woede en haar frustratie ergens in kwijt.
Mandy keek haar slaapdronken aan, te verbouwereerd om iets uit te brengen.
Touché, Maryl, touché.
“Weet je... Ga gewoon ergens anders tieren en zielig doen. Want wat is jouw probleem eigenlijk?
Ik bedoel... Behalve onze voetstappen en vingerafdrukken die je moet wegwerken voor mammie en pappie terug thuiskomen, want dat is voor jou waarschijnlijk een gigantisch probleem.”
“Zie-zielig? Jij begrijpt er echt niets van, hé.”
“Wat begrijp ik dan niet?” vroeg Mandy verhit. “Oh, nu snap ik het... Jij houdt van die kleine Pieter. Dat is de reden waarom je er als een zombie bijloopt midden in de nacht.”
“Mag ik je erop wijzen dat het al na tienen is en dat-”
Mandy zou nooit weten wat ze nog allemaal wilde zeggen, want toen werd ze onderbroken door Mandy's luide gsm-toon.
“Kan een mens hier nooit eens rustig wakker worden?” snauwde Mandy tegen niemand in het bijzonder. Dat was niet waar, maar ze kon haar nu beter laten uitrazen.
Tenminste, tot ze klaar was met haar.
“Als het die Jared is, doe hem dan de groeten van me. Als hij vergevingsgezind is tenminste, ik zou het minder vinden als mijn lief zat te kussen met-”
“Shh, hou je strot!” siste Mandy, terwijl ze haar wijsvinger naar haar lippen bracht. Dat kon aantonen dat ze een intiem gesprek wou voeren met haar Jared, of...
“Mam? Wacht nou even. Zei je nou dat je rond de middag al terug bent?” vroeg Mandy ontzet. Meende ze dat nu? Rond de middag kon al tegen twee uur betekenen.
Fijn, dat kan er ook nog wel bij.
Ze moesten alleen nog even opruimen, poetsen, afwassen, afdrogen en een ziljoen aantal spullen verhuizen. En dat voor de middag.
Haar leven was een officiële ramp!

Hoofdstuk 22 - Mandy

“Godverdomme!” vloekte Mandy er lustig op los. Ze had gerekend op een dag rustig doen en Jared opzoeken en een geweldige avond en een creatieve droom op te volgen.
Waar ze niet op had gerekend was een dag die vele te vroeg begon en bestond uit de meubels van de woonkamer te verplaatsen.
Geweldig.
Ze wreef in haar ogen. Het was amper tien uur in de ochtend en ze wist niet hoe laat het gisteravond – of deze ochtend – geworden was, maar ze was wel als één van de laatsten in haar bed gekropen. Ze voelde zich alsof ze de wereld aankon en had er nog eens een flinke lap opgegeven. Zelfs als ze rond een uur of twaalf ging slapen, was ze nog niet wakker om tien uur 's ochtends. Uitslapen was heilig ten huize Sanders, dat was een gewoonte die ze allemaal deelden.
Zelfs in de tent van haar zus was het tegen dan al stil geweest. Mandy legde haar hoofd nog even neer. Haar gezicht paste perfect in haar kussen. Als twee donuthelften, de twee trekkrachten van magneten, twee monden die elkaar vonden. Die van haar en Jared, bijvoorbeeld. Dat waren ook twee van die aparte dingen die bij elkaar pasten, zonder scheur of barst of zonder dat je zelfs maar zag dat het niet één groot geheel is. Mandy had zin om gelukzalig in het kussen te bijten bij de gedachte aan Jared én de donut.
Het was dan wel niet ideaal, toch wist ze ergens dat ze er zich wel uit zouden slaan. Jared zou voor haar kiezen en Laurien zou na enige moeite die keuze accepteren en Mandy steunen. Ze zou zien dat zij echt voor elkaar gemaakt waren, en zou nog steeds Mandy's vriendin zijn.
“Ga je nu verdorie dat bed eens uitkomen en meehelpen?! Als wij er niet geraken, hebben we alle twee huisarrest. Is het dat soms wat je wil? Dus stop alsjeblieft met te doen alsof de hele wereld rond jou draait, want dat is niet zo!” riep Maryl weer.
“Nee, die draait rond de zon...” mompelde Mandy, maar toch trok ze het laken van zich af.
“Ik kom, mag ik me tenminste even opfrissen?” vroeg ze daaropvolgend.
Maryl leek een beetje verbaasd, maar trok haar lippen toch weer samen in een rechte streep. Het leek wel alsof de rollen omgedraaid waren. Maryl, die altijd het zonnetje in huis was, leefde plots onder stress en met een ochtendhumeur. Mandy, die als het lastige kreng werd beschouwd, was ten prooi gevallen aan de liefde.
Ze wist dus wat de reden was voor haar eigen ommekeer, maar wat was die voor haar zus?
Had ze daarnet goed gegokt toen ze Maryl had proberen op te fokken? Had Maryl haar vraag bewust ontweken? Was ze echt... verliefd op Pieter?
“Verdomme Mandy, ik zeg het geen derde keer!”
“Ik sta al op, wat heb jij vandaag?” verzuchtte Mandy. Ze kon bijna niet anders dan op al die vragen ja te antwoorden. Ze strompelde langs Maryl heen, duizelig door het plotse licht, en ging de badkamer in.

“Waar zit jij naar te staren?” mopperde Mandy tegen een roze konijntje met een rode strik en een mensengezicht, dat op en neer danste op muziek als je op zijn arm drukte. Het was een verjaardagscadeautje geweest en was verbannen van de slaapkamer tot de keuken naar de hal, omdat hij constant de kast afviel door een kapotte poot, waarop Mandy zijn gejodel niet meer kon aanhoren en daarna opnieuw een poot brak. In de hal stond hij veilig. Al kon dat niet van iedereen gezegd worden. Iemand die tegen levenloze – de spastische danspasjes niet meegerekend – objecten praatte, was dat volgens Mandy niet echt.
Mandy wist best dat het nu even doorbijten was of een hele vakantie binnen zitten. Daarom was ze al een hele ochtend bezig met het wassen van dure kledingstukken, het drogen van witte handdoeken en het zaaien van bloemperken omdat de vorige verwoest waren.
Buiten zeg ze Maryl de tuintafel verschuiven. Pieter hielp haar. Hij was best lief, alleen niets voor haar. Mandy stelde zich voor hoe haar vrienden zouden reageren als ze moesten helpen opruimen. Zouden ze zelfs wel komen? Jared vast wel, alleen al om haar te steunen. En Saskia zou ze ook wel kunnen overtuigen. Alleen van Laurien wist ze het niet zeker. Ze vond haar wel aardig, maar het was geen beste vriendin of een... Jared. Was dat even logisch. Misschien zou ze wel komen als Jared kwam en als Mandy er nog niet voor uit gekomen was dat Jared niet meer van haar was. Bliep.
Oeps, gelukkig was ze boven. Niemand kon haar sms horen en niemand kon haar GSM afnemen. Niemand kon haar afsnauwen dat ze verder moest werken. Daarna zou ze dat wel doen, eerst lezen.
Huh, dat was raar. Twee gemiste oproepen. Misschien was ze gebeld toen ze stofzuigde.

Mama belde (2x). Terugbellen?

Mandy klikte op 'nee'. Dat was dus het getril in haar achterzak gisteren. Daarnet had ze gewoon opgenomen toen haar ma belde en haar telefoon ergens in een broekzak weggesmeten, waardoor ze niet gezien had dat haar moeder haar gisteren twee keer gebeld had. Waarschijnlijk met het nieuws dat ze vandaag al terugkwamen. Lekker snel.
Als ze zo nodig weg moesten, konden ze ook wel nog even wachten.

Hey gorgeous! Kom je morgen mee naar de kermis? Die opent morgenavond. Cya? Jared.

Mandy dacht even logisch na. Als het huis er vandaag goed bij lag – wat na al hun werk best logisch was –, zou ze morgen vast mogen gaan. Ze typte enkele woorden in en drukte op verzenden.

Is goed. 'k Zie je morgen. xx

Daarna ging ze beneden nog wat helpen. Ze kon er weer tegen voor een poosje.

Door Lesley i.s.m verhaal-just-twins.startspot.nl
Hosting en scripting door: MPlay.nl
Er staan 0 links op deze pagina.
Opmerkingen of suggesties?

verhaal just twins

Startspot.nl